طغرل احراری
زاده ۱۲۸۲ – درگذشته ۱۳۳۸ هجری قمری، عینی
زندگی‌نامهٔ طغرل احراری
محمدنقیب‌خان طُغْرُلِ اَحراری (زادهٔ ۱۸۶۵ میلادی روستای زاسون از توابع ناحیهٔ عینی کنونی در شمال تاجیکستان - ۱۹۱۹ میلادی) شاعر تاجیکستانی است. تبار وی به عبیدالله احرار می‌رسید. علوم رایج روزگارش را در سمرقند و بخارا آموخت. پس از اتمام تحصیلات، به زادگاهش بازگشت. وی در آغاز شاعری نقیب تخلص می‌کرد، اما بعدها تخلص طغرل را برگزید. در غزل پیرو بیدل دهلوی و در قصیده پیرو انوری و خاقانی بود. وی پس از پیروزی بولشویک‌ها به آن‌ها پیوست، اما پس از شکست عسکران سرخ از دسته مجاهدینی که آن زمان «باسمه‌چی» خوانده می‌شدند، مورد سوء ظن قرار گرفت و در سال ۱۹۱۹ میلادی در دادگاه صحرایی از سوی سربازان ارتش سرخ محاکمه و به اعدام محکوم شد. شعر طغرل پیوند شعر نوی تاجیک پس از فروپاشی فئودالیسم با شعر کهن آن سامان است. علاوه بر دیوان اشعار دو کتاب «گیاه مهر» و «کاروان محبت» از وی به جا مانده است.
آثار طغرل احراری
شعرهای طغرل احراری
- شمارهٔ ۲۲۰ — خوشا روزی که از مضمون طغرل
- شمارهٔ ۲۱۸ — مرا شوریست بر سر از غم دل
- شمارهٔ ۲۱۴ — ای لعل لب تو جان عاشق
- شمارهٔ ۲۱۹ — بلند است از فلک مأوای بیدل
- شمارهٔ ۲۲۱ — عالمی از روی او دارد گلستان در بغل
- شمارهٔ ۲۱۶ — اگر خرامی به سوی چمن بدین نیرنگ
- شمارهٔ ۲۱۵ — دارد چمن ز رونق فصل بهار رنگ
- شمارهٔ ۲۱۷ - حبیب‌جان — حافظت از چشم بد بادا خداوند تعال
- شمارهٔ ۲۲۶ — بس که آوردست نخل قامت دلدار گل
- شمارهٔ ۲۲۷ — ای ز صبح عارضت شرمنده در گلزار گل
- شمارهٔ ۲۲۳ — ای نرگس مستت چمن آرای تغافل
- شمارهٔ ۲۲۲ — ای از بهار عارضت نظاره را جان در بغل
- شمارهٔ ۲۲۸ — در محفل رقیبان رویت شکفته گل گل
- شمارهٔ ۲۲۴ — لبت لعل و قدت طوبی رخت گل
- شمارهٔ ۲۲۹ — تا به منشور سخن سرمشق طغرا گشته‌ام
- شمارهٔ ۲۲۵ — گر کسی چیند ز باغ عارضت یک بار گل
- شمارهٔ ۲۳۱ — برنمی‌آید برون از سینه آسان ناله‌ام
- شمارهٔ ۲۳۴ — از آن روزی که من در حلقه زلف تو افتادم
- شمارهٔ ۲۳۲ — کاش در بزم ادب من دلبری می‌داشتم
- شمارهٔ ۲۳۳ — طرب‌پیمای عشقم خاکساری‌هاست معراجم
- شمارهٔ ۲۳۵ — خجالت مایه‌ام وضع پریشانیست بنیادم
- شمارهٔ ۲۳۶ — کتاب عشق می‌خوانم کنون فهم سبق کردم
- شمارهٔ ۲۳۷ — به مضراب دگر قانون عشقت ساز می‌کردم
- شمارهٔ ۲۳۰ — بشنود بلبل اگر اندر گلستان ناله‌ام