ظهیر فاریابی
زندگی‌نامهٔ ظهیر فاریابی
ظهیرالدین ابوالفضل طاهر بن محمد فاریابی (۵۵۰ - ۵۹۸ ه.ق) از قصیده‌سرایان بزرگ قرن ششم در فاریاب (در نزدیکی بلخ) زاده شد. مدتی را در نیشابور به سر برد و پس از وفات در مقبرة‌الشعرای تبریز به خاک سپرده شد. وی از شاعران استاد و سخن‌سرایان بلیغ پایان قرن ششم و یکی از بزرگان قصیده و غزل است که در تحول غزل نقش مهمی را ایفا کرده است. سخن ظهیر روان و پر از معانی دقیق و در عین حال فصیح و دارای معانی و الفاظ صریح می باشد. خواننده دیوان او جز در چند مورد معدود کمتر به موارد پیچیده و مبهم بر می خورد. او در عین این که به ردیفهای مشکل روی آورده، سخنی روان دارد و ردیفها مغلوب قدرت بیانش هستند. توانایی ظهیر در مدح بسیار است و در این مورد آفریننده معانی گوناگون و قادر بر مبالغه‌های شگفت‌انگیز و ایراد مضامین بدیع است. او را در تحول غزل واسطه انوری و سعدی میدانند. زبان صاف و روان و هموارش در غزل که زبانی واسطه بین سبک خراسانی و عراقی است راه را برای ظهور سعدی هموار ساخت. در واقع ظهیر فاریابی با قصاید و غزلیات شیوا و روان خود یکی از مؤثرترین شاعران حد واسط سبک خراسانی و سبک عراقی در تحول سبک به شمار می‌آید. اشعار این شاعر بزرگ ایرانی به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار ظهیر فاریابی
شعرهای ظهیر فاریابی
- شمارهٔ ۱۷ — خدایگان جهان شهریار روی زمین
- شمارهٔ ۲۲ — بزرگوارا دانم که بر خلاف قدر
- شمارهٔ ۱۸ — خدایگان همه خسروان روی زمین
- شمارهٔ ۲۱ — خدایگانا با دست گوهر افشانت
- شمارهٔ ۲۳ — فرمانده اکابر دنیا بهاءدین
- شمارهٔ ۱۹ — صاحب جلد کت از راه ببرد
- شمارهٔ ۱۶ — پناه و قدوه شاهان عصر نصرت دین
- شمارهٔ ۲۰ — ای فلک سر بدان درآورده
- شمارهٔ ۲۵ — بُرج‌ها دیدم که از مشرق برآوردند سر
- شمارهٔ ۳۰ — پناه ملت اسلام و قطب آل رسول
- شمارهٔ ۲۴ — خدایگانا آنی که طاق ایوانت
- شمارهٔ ۲۹ — خدایگانا جایی رسیدی از رفعت
- شمارهٔ ۲۶ — ای شبت پر قدرتر از روز عید
- شمارهٔ ۲۸ — خدایگان کرام جهان رضی الدین
- شمارهٔ ۲۷ — سپهر فضل و جهان هنر رضی الدین
- شمارهٔ ۳۱ — خدایگان جهان شهریار روی زمین
- شمارهٔ ۳۸ — خدیو عرصه ملک و پناه دولت و دین
- شمارهٔ ۳۶ — خداوندا من آن جراح عمرم
- شمارهٔ ۳۲ — جمال دین سر احرار روزگار حسن
- شمارهٔ ۳۵ — جلال ملت و دین،تو گمان مبر که دگر
- شمارهٔ ۳۷ — خورشید صدور عصر،صدرالدین
- شمارهٔ ۳۳ — سر اکابر آفاق شمس دولت و دین
- شمارهٔ ۳۹ — صدر صدور مشرق و مغرب نظام دین
- شمارهٔ ۳۴ — پناه ملت اسلام مجد دولت و دین