اسیری لاهیجی
درگذشته ۹۱۲ هجری قمری، لاهیجان
زندگی‌نامهٔ اسیری لاهیجی
شمس‌الدین محمد بن یحیی بن علی گیلانی لاهیجی نوربخشی (سال تولد نامعلوم، درگذشته به سال ۹۱۲ هجری قمری) متخلص به «اسیری» و «فدایی» و مشهور به «اسیری لاهیجی» عارف، شاعر و از مشایخ سلسلهٔ نوربخشیه است. کتاب «اسرار الشهود» اسیری با استفادهٔ از نسخهٔ آماده شده به کوشش آقای محمد رسا و کتاب «رسائل لاهیجی» با استفاده از نسخهٔ آماده شده به کوشش خانم اکرم شفائی هر دو در دسترس از وبگاه تصوف ایرانی به گنجور افزوده شده است.
آثار اسیری لاهیجی
شعرهای اسیری لاهیجی
- شمارهٔ ۱۷۴ — زان پیشتر که دور جهان را مدار بود
- شمارهٔ ۱۷۶ — ساقی چه شد که جمله جهان می پرست شد
- شمارهٔ ۱۷۳ — دوشم از میخانه پیر میکده آواز داد
- شمارهٔ ۱۷۱ — با درد عشق جانان درمان چه کار دارد
- شمارهٔ ۱۷۲ — از شاهد و می گر خبری هست بگوئید
- شمارهٔ ۱۷۵ — از قید غم جهان شد آزاد
- شمارهٔ ۱۷۸ — بیا که یار ز رخسار پرده را بگشود
- شمارهٔ ۱۷۷ — جانم اسیر دام سر زلف یار شد
- شمارهٔ ۱۸۴ — چون سوز عشقت پایان ندارد
- شمارهٔ ۱۷۹ — دل ما وایه روی تو دارد
- شمارهٔ ۱۸۱ — عاشق بکوی عشق چو خود را فدی کند
- شمارهٔ ۱۸۶ — از ما سخن کشف و کرامات مپرسید
- شمارهٔ ۱۸۳ — جان ما بربست رخت و سوی جانان می‌رود
- شمارهٔ ۱۸۵ — چو حسن روی او جلوه گری کرد
- شمارهٔ ۱۸۰ — ره روانی که راه حق پویند
- شمارهٔ ۱۸۲ — زهی جمال و ملاحت که یار ما دارد
- شمارهٔ ۱۸۹ — یارم چو ز رخ نقاب بگشود
- شمارهٔ ۱۸۸ — چون جمال دوست خود را جلوه داد
- شمارهٔ ۱۹۱ — هر لحظه بروئی دگر آن روی نماید
- شمارهٔ ۱۹۰ — تا نقاب از مهر رویش دور شد
- شمارهٔ ۱۹۳ — تا بکفر زلف تو جان مرا اقرار شد
- شمارهٔ ۱۹۴ — چو خورشید جمالت روی بنمود
- شمارهٔ ۱۹۲ — مهر رخسارت ز ذرات جهان پیدا بود
- شمارهٔ ۱۸۷ — چون از ازل نصیبه ما عشق یار بود