بلند اقبال
زاده ۱۲۴۵ – درگذشته ۱۳۱۸ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ بلند اقبال
میرزا سید رضی مستوفی یا میرزا سید رضی حمزوی شیرازی متخلص به «بلند اقبال» (زادهٔ ۱۲۴۵ قمری در شیراز، درگذشتهٔ ۱۳۱۸ یا ۱۳۱۹ قمری در شیراز، مدفون در نجف) از شاعران قرن سیزدهم قمری است. پدرش میرزا محمدعلی از سادات و مستوفیان معتبر فارس بود. برادر بزرگترش هم مستوفی بود و خودش را هم مستخدم دولت نوشته‌اند. به گواهی تذکره‌ها «از اعیان محلهٔ سنگ سیاه بوده، تحصیل مراتب کمالیه نموده و مقدمات علمیه را آموخته» و بر متفرعات علوم و ریاضی و رمل و اعداد احاطهٔ کامل داشته، نوشته‌های یونانی، عبری و سریانی را هم می‌شناخته و خطوط نستعلیق و شکسته و نسخ را به زیبایی رقم زده است. دیوان اشعار وی شامل حدود هجده‌هزار بیت است. به نقل از شعاع‌الملک از معاصران وی «رباعی را از انواع شعر شیرین‌تر می‌گفت». آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار بلند اقبال
شعرهای بلند اقبال
- شمارهٔ ۴۳ - قطعه — گرچه به ملک سخنوری شهم اما
- شمارهٔ ۴۰ - قطعه — خونین جگرم ز گردش چرخ
- شمارهٔ ۳۷ - قطعه — صاحب دیوان به فارس آمده حاکم
- شمارهٔ ۴۲ - قطعه — آوخ آوخ که قدردانی نیست
- شمارهٔ ۳۸ - قطعه — هر که را روزی فراخ آید به دهر
- شمارهٔ ۳۹ - قطعه — سیم خالص عیار هم گاهی
- شمارهٔ ۴۴ - قطعه — نبود در همه روی زمین چو کشور فارس
- شمارهٔ ۵۰ - قطعه — خری با خری گفت منت ز کس
- شمارهٔ ۵۱ - قطعه — مباش از این سپس در بند تحصیل کمال ای دل
- شمارهٔ ۴۹ - قطعه — پی سواری خود مردمان خرندخری
- شمارهٔ ۴۶ - قطعه — هر صفاتی که هست ایزد را
- شمارهٔ ۴۷ - قطعه — نیست از جان و دل عزیزتری
- شمارهٔ ۴۸ - قطعه — ای رخت چون گل از لطافت و لون
- شمارهٔ ۴۵ - قطعه — کاش با تو آسمان میکرد یک کار از دو صورت
- شمارهٔ ۱ - تاریخ فوت — مشیر الملک از کین قوام الملک مرد آخر
- شمارهٔ ۳ - تاریخ فوت — میرزا عبدالله معز الملک
- شمارهٔ ۲ - تاریخ فوت — نصیر الملک هم دیدی که ناگاه
- شمارهٔ ۴ - تاریخ فوت مشیر وقوام — مشیری و قوامی داشت شیراز
- شمارهٔ ۱ - در مرثیه بر شهیدان کربلا — از دست ظلم شمر ستمگر به کربلا
- شمارهٔ ۵ — ز زلف بی‌قرار یار دارم دل پریشان‌تر
- شمارهٔ ۳ — قوت اگر نیستت ز شیر و شکر
- شمارهٔ ۴ — زلفکان تومگر عطارند
- شمارهٔ ۲ - وداع شاه شهید با اهل حرم — بر ذوالجناح شد چو شه بی‌سپه سوار
- شمارهٔ ۶ — رود خون امسال شد جاری به فارس