خیابان اول — شاهدنامه (چهار خیابان باغ فردوس) الهامی کرمانشاهی

الهامی کرمانشاهی / شاهدنامه (چهار خیابان باغ فردوس)

فهرست شعرها

• بخش ۵ - در ستایش حضرت صدیقه ی کبری فاطمه ی زهرا و ائمه هدی علیهم السلام — کنون مدحت آرم به دستور اوی
• بخش ۴ - در منقبت شاه ولایت امیرالمومنین علی (ع) — مرا داد یزدان از آن رو شرف
• بخش ۱ - در توحید حضرت باری تعالی – عز اسمه و عظم سلطانه –گوید — به نام خداوند بینش طراز
• بخش ۳ - در ستایش حضرت رسالت پناهی صلی الله علیه واله گوید — بهین نقش کلک جهان آفرین
• بخش ۶ - در شرح خواب دیدن مرحوم ناظم و سبب نظم این کتاب مستطاب — یکی راز گویم بری از دروغ
• بخش ۲ - در نیایش به درگاه پروردگار خویش عزوجل گوید — سپهر آفرینا زمین داورا
• بخش ۱۳ - خبردار شدن یزید از مرگ معاویه وآمدنش به شام و به تخت نشستن آن ملعون ابتر بعد از پدر — چو آگاه شد زود بسپرد راه
• بخش ۱۱ - وصیت کردن معاویه به بزرگان و سفارش یزید در هنگام مرگ خود — زهجرت به شصت اندر آمد چو سال
• بخش ۱۴ - رسیدن نامه ی یزید به ولید — درآن بد نوشته که ای نامدار
• بخش ۹ - در خطاب به ساقی حقیقی و استدعای باده ی حقیقت گوید — بده ساقی آن جام یاقوت نام
• بخش ۱۰ - در شرح حال خویش و ستایش امام عصر اروا حنا فداه — به ماهی سیه بردم شب و روز رنج
• بخش ۷ - خواب دیدن ناظم دفعه ی دیگر و مامور شدنش به نظم این کتاب — چو یک چند از این ماجرا درگذشت
• بخش ۱۲ - اندرز نامه نوشتن معاویه از برای یزید و مردن او — چو این گفت یاران زجا خاستند
• بخش ۸ - در ستایش سخن و مدح استاد سخن گستران حکیم ابوالقاسم فردوسی علیه الرحمه — الا ای خردمن بیدار هوش
• بخش ۱۷ - برآشفتن مروان به ولید به علت دست برداشتن از امام علیه السلام — چو شه سوی آرامگه شد چمان
• بخش ۲۲ - رفتن امام به بدرود قبر مادر و گفتگوی حضرت صدیقه با آن جناب — درآن تیره شب سروباغ رسول
• بخش ۲۰ - درمصمم شدن امام علیه السلام به مهاجرت از مدینه — شنیدم چو سبط رسول مجید
• بخش ۱۶ - برانگیختن مروان حکم ولید را در بیعت از امام و رفتن آنحضرت ازآنجا به خشم — بدو گفت کاین کرده نبود پسند
• بخش ۱۸ - در نکوهش روزگار و مویه گری برسبط احمد مختار علیه صلوات الملک الجبار — چه بد رسم بی مهری ای روزگار
• بخش ۲۱ - مامورشدن امام بار دیگربه سفر عراق در روضه جدش به عالم واقعه — دگر شب به بدرود خیرالبشر (ع)
• بخش ۱۵ - گفتگوی امام علیه السلام با آن سه تن — بفرمود کای مهتران سترگ
• بخش ۱۹ - درخطاب به ارواح مقدسه ی بزرگان دین — بنال ای مدینه بزار ای حرم
• بخش ۲۳ - بدرود امام(ع)با قبر مقدس برادر — بسی مویه ها کرد و پوزش نمود
• بخش ۲۷ - رفتن علیا مکرمه زینب خاتون به بدرود قبر مطهر مادر بزرگوار خود — شنیدم سربانوان بهشت
• بخش ۲۶ - نشان دادن امام زمین کربلا را — فراز زمین ها همه گشت پست
• بخش ۳۰ - آمدن گروه ملایکه به خدمت امام(ع)به یاری آن بزرگوار — چو از شهر یثرب شه تاجدار
• بخش ۲۵ - آمدن زنان بنی هاشم — که ناگه رسیدند زار و نوان
• بخش ۲۹ - درستودن ذوالجناح و سوار شدن امام برآن و بیرون رفتن از مدینه به عراق — بدش یادگار آن خداوند دین
• بخش ۲۴ - دربیان آمدن جناب محمد حنفیه به خدمت امام — بیامد به نزد شه راستین
• بخش ۲۸ - در بیان مامور فرمودن امام(ع)حضرت ابوالفضل العباس را — چو روز دگر بر هیون سپهر
• بخش ۳۱ - آمدن گروه جنیان به خدمت امام علیه السلام — چو آنان برفتند ازگرد شاه
• بخش ۳۳ - درذکر نامه های اهل کوفه و مضمون آنها — چنین بد گزین همه نامه ها
• بخش ۳۶ - ذکر راه گم کردن جناب مسلم و مردن آن دو نفر بلدی راهش از تشنگی — به هامون رسیدند چون ناگهان
• بخش ۳۴ - ذکر نامزد فرمودن امام(ع)پسر عم خود — که مسلم بدش نام و بودش پدر
• بخش ۳۲ - ورود امام علیه السلام به مکه ی معظمه — چو روزی سه ازماه شعبان گذشت
• بخش ۳۸ - نامه نوشتن جناب مسلم به حضرت — پس آنگه به بیعت گشادنددست
• بخش ۳۷ - وارد شدن جناب مسلم به کوفه درخانه ی مختار وفادار — به ایوان مختار بردند رخت
• بخش ۳۵ - رفتن جناب مسلم به مدینه ی طیبه — شدآنگه زبطحا زمین رهسپار
• بخش ۴۲ - شکستن اهل کوفه بیعت جناب مسلم را — گروهی که بد اهرمنشان دلیل
• بخش ۴۶ - گرفتن بنی مذجح گردد دارالاماره و پراکنده شدن ایشان به گفتار شریح قاضی کوفه — به مذحج نژادان رسید آگهی
• بخش ۴۰ - رسیدن نامه ی یزید به ابن زیاد دربصره — به پور زیاد آن بد اندیش دیو
• بخش ۳۹ - آگاه کردن دوستان یزید اورا از کار جناب مسلم — بزرگان که بودند درآن دیار
• بخش ۴۵ - خواستن ابن زیاد هانی رابه دارالاماره و گرفتار شدن هانی — بدین سوی لختی قدم رنجه ساز
• بخش ۴۱ - ورود ابن زیاد به کوفه و رفتن درمسجد و خطبه خواندنش — ز گرد ره آن بد نژاد پلید
• بخش ۴۳ - رفتن ابن زیاد به خانه ی هانی بن عروه — زن هانی اندر پس درشنید
• بخش ۴۴ - جستجو نمودن معقل غلام ابن زیاد از جناب مسلم و پیدا کردن اورا — چو یکچند بگذشت وزان نامور
• بخش ۵۳ - مدد فرستادن ابن زیاد بد بنیاد بار دیگر برای محمد ابن اشعث کندی — چو آمد به بدخواه این آگهی
• بخش ۵۴ - فرستادن ابی زیاد — به ناوردگه چون فرازآمدند
• بخش ۵۲ - تنگ شدن کار بر محمد بن اشعث و کمک خواستنش از ابن زیاد — فرستاد وزان تیره دل یار خواست
• بخش ۵۱ - بیرون آمدن جناب مسلم از خانه ی طوعه و حمله کردنش بر سپاه مخالف — برآهیخت برنده تیغ ازنیام
• بخش ۵۰ - آگاه شدن جناب مسلم از آمدن دشمن و سلاح نبرد پوشیدن — از آن تنگ کاشانه بر پای خاست
• بخش ۴۷ - انجمن شدن یاران جناب مسلم — برفت و بیامد فرستاده زود
• بخش ۴۸ - پنان گرفتن جناب مسلم به خانه ی طوعه — چو شد تیغ خورشید زرین حسام
• بخش ۴۹ - آگاهی یافتن بلال پسر طوعه ازحال جناب مسلم و خبر دادن به ابن زیاد — مرآن نیک زن را یکی پور بود
• بخش ۵۶ - ذکر آب خواستن جناب مسلم و آب آوردن طوعه و ریختن دندانهای آن حضرت درجام آب — زبس خسته بدآن ستوده نژاد
• بخش ۵۸ - چاه کندن دشمنان در راه جناب مسلم و دستگیر شدن آن بزرگوار — بکندش یکی چاه در رهگذر
• بخش ۶۱ - در ذکر شهادت هانی بن عروه رحمه الله علیه به امر ابن زیاد — بزد بانگ سالار کوفی دیار
• بخش ۵۷ - امان دادن محمد بن اشعث جناب مسلم را و نپذیرفتن آن حضرت — به مسلم خروشید کای نامدار
• بخش ۶۰ - در بیان فرستادن ابن زیاد بکربن حمران را به کشتن جناب مسلم — بدو گفت کاین هاشمی را ببر
• بخش ۶۲ - فرستادن ابن زیاد سر جناب مسلم و هانی را به شام — به درگاه فرمانده ی کوفه برد
• بخش ۵۹ - ورود حضرت مسلم به مجلس ابن زیاد و مکالماتشان با یکدیگر — کشان روزبانان به بند اندرش
• بخش ۵۵ - زخم زدند بکربن حمران بر دهان و لب جناب مسلم و کشتن آن بزرگوار اورا — چو دیو دمان ازکمینگاه جست
• بخش ۶۸ - آگاهی یافتن ابن زیاد از فرار طفلان گرفتار و باز خواستن ازمشکور — زکارش دژم پور مرجانه شد
• بخش ۶۵ - گرفتن شبگرد آن شاهزادگان را و بردن به نزد ابن زیاد — شنیدم درآن تیره شام سیاه
• بخش ۶۹ - به دار کشیدن ابن زیاد بد بنیاد پر فساد مشکور زندانبان را — به دژخیم بد خویش آنگه سرود
• بخش ۷۰ - در تجافی ازدار غرور وانابه به سوی دار خلود — تو کز کشور جسم درنگذری
• بخش ۶۶ - رها کردن مشکور کودکان را و فرستادن به طرف قادسیه — زکف حرمت هردو نگذاشتی
• بخش ۶۷ - دیدن کنیز حارث آن دو طفل ماه رو را درنخلستان و شناختن ایشان و بردنشان به خانه — چو آمد به نزدیک رود آن کنیز
• بخش ۶۳ - آگاهی یافتن ابن زیاد ازحال کودکان جناب مسلم «محمد » و «ابراهیم » و جستجو کردن ازآنها — چو شد مسلم اندر بهشت برین
• بخش ۶۴ - سپردن شریح قاضی دو طفل یتیم حضرت مسلم رابه پسر خود — شریح آن دو تن را به غمخواریا
• بخش ۷۷ - کشته شدن حارث بد نهاد به فرمان ابن زیاد بد بنیاد — ببر این جفا جوی راسوت دشت
• بخش ۷۸ - درشکایت از آلایش به رنگ هستی و خود پرستی — تو ای قید هستی چه بندی مرا؟
• بخش ۷۶ - بردن حارث سر کودکان را در نزد ابن زیاد بد بنیاد — سبک تاخت زی پور مرجانه شاد
• بخش ۷۱ - آمدن حارث به خانه و پنهان نمودن زن او کودکان را از آن بدبخت — درآن روز تا شام آن هردوتن
• بخش ۷۲ - گریستن کودکان در نیمه شب و آگاهی حارث از حال ایشان — چو نیمی گذشت از شب دیوسار
• بخش ۷۵ - کشتن حارث محمد را و مویه گری ابراهیم در سوگ برادر خود — ز پای اندر افتاد سرو جوان
• بخش ۷۴ - مصمم شدن حارث برای کشتن شهزادگان و مویه کردن ایشان بریکدیگر — سبک تیغ بگرفت آن بدگمان
• بخش ۷۳ - بردن حارث معلون آن دو طفل را از بهر کشتن به کنار فرات — ستمکار حارث کمندی به دست
• بخش ۸۱ - عزم رحیل فرمودن امام علیه السلام ازمکه ی معظمه — سحر چون بدین بختی گرم ساز
• بخش ۸۶ - آوردن عبدالله جعفر نامه ی امان از والی مدینه و نپذیرفتن آن حضرت — ازو نامه عبدالله نامدار
• بخش ۸۰ - آمدن جناب محمد بن حنیفه به خدمت امام(ع)و منع کردنش ازسفر عراق — همان شب که اندر سحرگاه آن
• بخش ۸۴ - تصرف نمودن امام علیه السلام درمنزل تنعیم — بیامد یکی کاروان گشن
• بخش ۸۲ - ذکر آمدن عبدا لله (ابن) عباس و عبدالله (ابن) زبیر و عبدالله (ابن) عمر به خدمت امام(ع) — وزان پس نهاد ابن عباس گام
• بخش ۸۵ - ذکر فرستادن عبدالله به جعفر طیار دو پسر خود را با نامه به خدمت آن حضرت — یکی نامه بنوشت بس دلپذیر
• بخش ۷۹ - ورود امام علیه السلام به مکه ی معظمه زاده الله شرفا — کنون راز بشنو ز شاه امم
• بخش ۸۳ - حرکت فرمودن موکب همایون امام(ع)از مکه به طرف کوفه به روایت عبدالله بن سنان — زعبدالله بن سنان این خبر
• بخش ۹۴ - رسیدن امام علیه السلام به منزل ذباله و رسیدن خبر شهادت عبدالله بن یقطر — به پوزش به شه لختی نماز
• بخش ۹۱ - رسیدن امام ( ع ) به منزل قطقطا نیه و خبر دادن شیری آن حضرت را از شهادت جناب مسلم — گزین پور پیغمبر تاجدار
• بخش ۸۷ - دربیان خواب دیدن امام علیه السلام درکنار آب عذیب — ازآن جایگه نیز بسپرد راه
• بخش ۹۳ - برداشتن امام علیه السلام بیعت ازگردن اولاد عقیل و پا سخ ایشان — بفرمود زان پس به آل عقیل (ع)
• بخش ۸۹ - فرستادن امام عبدالله یقطر را با نامه به کوفه — چو آگاهی آمد به پور زیاد
• بخش ۹۲ - دلجویی کردن امام علیه السلام ازدختر جناب مسلم و مویه گری او درمرگ پدر — زسالار بد دختری خردسال
• بخش ۹۰ - گفتگوی پور مرجانه با بردار رضاعی امام(ع)عبدالله یقطر و شهادت آن بزرگوار — بپیچید برخود کژدم زده
• بخش ۸۸ - آمدن وهب ابن عبدالله کلبی با مادرش در منزل ثعلبیه — شنیدم که در ثلعبیه ز راه
• بخش ۹۷ - در گفتگوی امام علیه السلام با حر و سیراب نمودن حضرت او و یارانش را — چو آمد بر پیشگاه بلند
• بخش ۹۵ - آمدن عمرو بن اودان درمنزل بطن عقبه به خدمت امام علیه السلام — شنیدم که زد داور دین پناه
• بخش ۱۰۱ - رسیدن نامه ی ابن زیاد به حر و گفتگوی او با امام علیه السلام — دو لشگر چو دیدند او رازدور
• بخش ۹۹ - دربیان رسیدن موکب همایون امام علیه السلام به قصر بنی مقاتل — چو گشتند لختی همی رهسپار
• بخش ۹۶ - آب برداشتن اصحاب به فرمان امام علیه السلام ازمنزل شراف و رسیدن حر ریاحی — ثمین گوهر دجر عبد مناف
• بخش ۱۰۰ - رسیدن نامه ی ابن زیاد و سرراه گرفتن حر برامام علیه السلام — چو کارفریضه بپرداختند
• بخش ۹۸ - در ذکر نماز گذاردن حر و سپاهش با امام علیه السلام و خطبه خواندن آن حضرت — شهنشه به حر گفت یک سو خرام
• بخش ۱۰۲ - رسیدن امام علیه السلام به زمین کربلا وایستادن اسب آن حضرت — از آن شد پیاده شه حق پرست
• بخش ۱۰۳ - نامه نوشتن حر به ابن زیاد وخبر دادن اورا از ورود امام علیه السلام به کربلا — چو درکربلا شاه خرگه فراشت
• بخش ۱۰۴ - شرح حال ابن سعد لعین و پدرش سعد وقاص لعنته الله علیهما — درآن انجمن بود مردی پلید
• بخش ۱۰۶ - مشورت کردن عمرسعد با پسران خود در جنگ نمودن با امام علیه السلام — کهین داشت نام نیا از پدر
• بخش ۱۰۷ - اندرز نمودن کامل دانا عمربن سعد را از جنگ نمودن با امام علیه السلام — بدی کامل پاک دین داشت نام
• بخش ۱۰۵ - پذیرفتن عمو سعد سرداری لشگر کوفه را وملامت کردن مردم او را — که این کار نستوده کارمن است
• بخش ۱۰۹ - فرستادن ابن زیاد سپاه به سرداری عمر بن سعد به زمین کربلا — زکوفه برون تاخت زی کربلا
• بخش ۱۰۸ - حکایت کردن کامل کیفیت دیر راهب رابرای ابن سعد ملعون — به باب تو ای مرد پرخاشگر
• بخش ۱۱۰ - آمدن حبیت ابن مظاهر و مسلم بن عوسجه — رسید آنچه بر آل احمد – ستم
• بخش ۱۱۵ - نامه نوشتن ابن زیاد به ابن سعد وتحریص نمودن او را در جنگ با امام(ع) — یکی نامه بنوشت پر سر زنش
• بخش ۱۱۳ - ذکر بستن ابن سعد آب را برروی امام علیه السلام — به فرزند مرجانه رفت آگهی
• بخش ۱۱۲ - ذکر رسیدن نامه ی ابن زیاد بدبنیاد به عمر بن سعد — دگر روز آب شب که چرخ بلند
• بخش ۱۱۴ - انجمن فرمودن امام(ع)با عمر بن سعد ملعون درمیان دو لشگر و چگونگی آن حال — شبی راد فرزند خیرالبشر
• بخش ۱۱۷ - فرستادن امام انام حضرت عباس علیه اسلام رابرای مهلت خواستن ازمخالفین — چو گفت این ابولفضل (ع) راپیش خواند
• بخش ۱۱۱ - رفتن حبیب مظاهر به آوردن طایفه ای بنی اسد — شنیدم در آن دشت با شهریار
• بخش ۱۱۶ - آوردن شمر ملعون نامه ی ابن زیاد را به کربلا — بد اختر برآشفت و با شمرگفت
• بخش ۱۱۸ - برداشتن امام بیعت خویش را از اصحاب و رفتن گروهی از ایشان — چو گردید ازکین چرخ بلند
• بخش ۱۲۳ - آمدن سی و دو سوار از لشگر مخالف در شب عاشورا به یاری امام(ع) — گهی با خداوند خو راز راند
• بخش ۱۲۲ - فرستادن امام(ع)درشب عاشورا شاهزاده علی اکبر را با جمعی دیگر به آوردن آب — چو ازکار یاران بپرداخت شاه
• بخش ۱۱۹ - برداشتن امام علیه السلام بیعت خویش را از بنی هاشم و پاسخ ایشان — رها کردم از بند پیمانتان
• بخش ۱۲۰ - بار دیگر برداشتن امام بیعت از انصار — پس آنگه دوباره به انصار گفت
• بخش ۱۲۱ - نمودن امام اصحاب گرام مقامات و درجات هر یک را دربهشت — نه درسر- به جز شور دلدارشان
• بخش ۱۲۴ - خواندن امام اشعار چند در بی وفایی دنیا — درآن شب جهانداور بی قرین
• بخش ۱۲۵ - ذکر روایت حضرت زینب سلام الله علیها در کیفیت شب عاشورا — یکی داستان دیده ام جانگزای
• بخش ۱۲۶ - دربیان روایت ابن نما منقول از هلال بن نافع — زگفت هلال بن نافع سخن
• بخش ۱۲۷ - خواب دیدن امام(ع)درشب عاشورا — ز سویی به خیمه درون شهریار