غالب دهلوی

زندگی‌نامهٔ غالب دهلوی

میرزا اسدالله بیگ خان، مشهور به میرزا غالب یا غالِب دِهلَوی از شاعران و نویسندگان پارسی‌گوی و اردونویس سدهٔ سیزدهم هجری در شبه‌قاره هند بود. نیاکان غالب از مرزبان‌زادگان و کشاورزان سمرقند و ترک‌زبان بوده‌اند که بعداً به هندوستان آمدند. غالب در چامه سرودن پیرو سبک هندی و مکتب وقوع بود. او در نوشته‌های خود از واژه‌های فارسی سره و همچنین واژه‌های دساتیری نیز استفاده می‌نمود. ادب و فلسفه و عرفان موضوعات بیشتر نوشته‌های غالب را تشکیل می‌دهند.

آثار غالب دهلوی

• غالب دهلوی
  • دیوان اشعار

شعرهای غالب دهلوی

• شمارهٔ ۳۵ — راز خویت از بدآموز تو می‌جوییم ما
• شمارهٔ ۳۹ — لرزه دارد خطر از هیبت ویرانه ما
• شمارهٔ ۴۰ — محو کن نقش دویی از ورق سینه ما
• شمارهٔ ۳۳ — در گرد غربت آینه دار خودیم ما
• شمارهٔ ۳۶ — آشنایانه کشد خار رهت دامن ما
• شمارهٔ ۳۷ — از تست اگر ساخته، پرداخته ما
• شمارهٔ ۳۸ — مدام محرم صهبا بود پیاله ما
• شمارهٔ ۳۴ — از وهم قطرگی ست که در خود گمیم ما
• شمارهٔ ۴۸ — از انده نایافت قلق می‌کنم امشب
• شمارهٔ ۴۱ — ای خداوند خردمند و جهان داور دانا
• شمارهٔ ۴۳ — پس از عمری که فرسودم به مشق پارسایی‌ها
• شمارهٔ ۴۲ — به شغل انتظار مهوشان در خلوت شب‌ها
• شمارهٔ ۴۵ — خیز و بیراهه روی را سر راهی دریاب
• شمارهٔ ۴۶ — گر پس از جور به انصاف گراید چه عجب؟
• شمارهٔ ۴۴ — ز من گرت نبود باور انتظار، بیا
• شمارهٔ ۴۷ — جنون محمل به صحرای تحیر رانده است امشب
• شمارهٔ ۵۱ — فغان که برق عتاب تو آنچنانم سوخت
• شمارهٔ ۵۶ — هر چه فلک نخواسته ست هیچ کس از فلک نخواست
• شمارهٔ ۵۳ — اندوده به داغی دو سه پر کاله فرو ریخت
• شمارهٔ ۴۹ — سحر دمیده و گل در دمیدنست مخسپ
• شمارهٔ ۵۲ — آن که بی پرده به صد داغ نمایانم سوخت
• شمارهٔ ۵۴ — نگه به چشم نهان و ز جبهه چین پیداست
• شمارهٔ ۵۰ — خوشم که چرخ به کوی توام ز پا انداخت
• شمارهٔ ۵۵ — منع ز صهبا چرا باده روان پرور است