غالب دهلوی

زندگی‌نامهٔ غالب دهلوی

میرزا اسدالله بیگ خان، مشهور به میرزا غالب یا غالِب دِهلَوی از شاعران و نویسندگان پارسی‌گوی و اردونویس سدهٔ سیزدهم هجری در شبه‌قاره هند بود. نیاکان غالب از مرزبان‌زادگان و کشاورزان سمرقند و ترک‌زبان بوده‌اند که بعداً به هندوستان آمدند. غالب در چامه سرودن پیرو سبک هندی و مکتب وقوع بود. او در نوشته‌های خود از واژه‌های فارسی سره و همچنین واژه‌های دساتیری نیز استفاده می‌نمود. ادب و فلسفه و عرفان موضوعات بیشتر نوشته‌های غالب را تشکیل می‌دهند.

آثار غالب دهلوی

• غالب دهلوی
  • دیوان اشعار

شعرهای غالب دهلوی

• شمارهٔ ۲۲۵ — شادم که بر انکار من شیخ و برهمن گشته جمع
• شمارهٔ ۲۲۸ — هنگام بوسه بر لب جانان خورم دریغ
• شمارهٔ ۲۲۶ — تا تف شوق تو انداخته جان در تن شمع
• شمارهٔ ۲۲۹ — ای کرده غرقم بی خبر شو زین نشان‌ها یک طرف
• شمارهٔ ۲۳۰ — گل و شمعم به مزار شهدا گشت تلف
• شمارهٔ ۲۳۱ — شدم سپاسگزار خود از شکایت شوق
• شمارهٔ ۲۲۷ — به خون تپم به سر رهگذر دروغ دروغ
• شمارهٔ ۲۳۲ — به گونه می نپذیرد ز همدگر تفریق
• شمارهٔ ۲۳۳ — بحر اگر موج زنست از خس و خاشاک چه باک؟
• شمارهٔ ۲۳۵ — سبکروحم بود بار من اندک
• شمارهٔ ۲۳۹ — گفتم ز شادی نبودم گنجیدن آسان در بغل
• شمارهٔ ۲۳۶ — ای ترا و مرا درین نیرنگ
• شمارهٔ ۲۳۴ — مرد آن که در هجوم تمنا شود هلاک
• شمارهٔ ۲۴۰ — داریم در هوای تو مستی به بوی گل
• شمارهٔ ۲۳۸ — تن بر کرانه ضایع دل در میانه غافل
• شمارهٔ ۲۳۷ — راهی ست که در دل فتد ار خون رود از دل
• شمارهٔ ۲۴۲ — هم به عالم ز اهل عالم بر کنار افتاده‌ام
• شمارهٔ ۲۴۴ — دیدم آن هنگامه، بیجا خوف محشر داشتم
• شمارهٔ ۲۴۶ — نوگرفتار تو و دیرینه آزاد خودم
• شمارهٔ ۲۴۵ — یاد باد آن روزگاران کاعتباری داشتم
• شمارهٔ ۲۴۳ — بود بدگو ساده با خود هم‌زبانش کرده‌ام
• شمارهٔ ۲۴۱ — نه مرا دولت دنیا نه مرا اجر جمیل
• شمارهٔ ۲۴۸ — آنم که لب زمزمه فرسای ندارم
• شمارهٔ ۲۴۷ — این چه شورست که از شوق تو در سر دارم؟