غالب دهلوی
زاده ۱۲۱۲ – درگذشته ۱۲۸۵ هجری قمری، آگره
زندگی‌نامهٔ غالب دهلوی
میرزا اسدالله بیگ خان، مشهور به میرزا غالب یا غالِب دِهلَوی از شاعران و نویسندگان پارسی‌گوی و اردونویس سدهٔ سیزدهم هجری در شبه‌قاره هند بود. نیاکان غالب از مرزبان‌زادگان و کشاورزان سمرقند و ترک‌زبان بوده‌اند که بعداً به هندوستان آمدند. غالب در چامه سرودن پیرو سبک هندی و مکتب وقوع بود. او در نوشته‌های خود از واژه‌های فارسی سره و همچنین واژه‌های دساتیری نیز استفاده می‌نمود. ادب و فلسفه و عرفان موضوعات بیشتر نوشته‌های غالب را تشکیل می‌دهند.
آثار غالب دهلوی
شعرهای غالب دهلوی
- شمارهٔ ۲۵۰ — آسمان بلند را میرم
- شمارهٔ ۲۵۱ — تا به کی صرف رضاجویی دل‌ها باشم
- شمارهٔ ۲۵۳ — بی پردگی محشر رسوایی خویشم
- شمارهٔ ۲۵۵ — بخت در خوابست می خواهم که بیدارش کنم
- شمارهٔ ۲۵۶ — خود را همی به نقش طرازی علم کنم
- شمارهٔ ۲۴۹ — ز من حذر نکنی گر لباس دین دارم
- شمارهٔ ۲۵۲ — اگر بر خود نمی بالد ز غارت کردن هوشم
- شمارهٔ ۲۵۴ — در وصل دل آزاری اغیار ندانم
- شمارهٔ ۲۵۷ — می‌ربایم بوسه و عرض ندامت می‌کنم
- شمارهٔ ۲۵۹ — در هر انجام محبت طرح آغاز افگنم
- شمارهٔ ۲۵۸ — رفتم که کهنگی ز تماشا برافگنم
- شمارهٔ ۲۶۰ — صبح ست خیز تا نفسی در هم افگنم
- شمارهٔ ۲۶۴ — نشاط آرد به آزادی ز آرایش بریدن هم
- شمارهٔ ۲۶۲ — گم گشته به کوی تو نه دل بلکه خبر هم
- شمارهٔ ۲۶۳ — درد ناسازست و درمان نیز هم
- شمارهٔ ۲۶۱ — دگر نگاه ترا مست ناز می‌خواهم
- شمارهٔ ۲۶۶ — شب‌های غم که چهره به خوناب شسته‌ایم
- شمارهٔ ۲۶۹ — بی خویشتن عنان نگاهش گرفته ایم
- شمارهٔ ۲۷۲ — رفت بر ما آنچه خود ما خواستیم
- شمارهٔ ۲۷۰ — جلوه معنی به جیب وهم پنهان کرده‌ایم
- شمارهٔ ۲۷۱ — بر لب یا علی سرای باده روانه کرده ایم
- شمارهٔ ۲۶۵ — صبح شد خیز که روداد اثر بنمایم
- شمارهٔ ۲۶۷ — وحشتی در سفر از برگ سفر داشته‌ایم
- شمارهٔ ۲۶۸ — تا فصلی از حقیقت اشیا نوشته‌ایم