جهان ملک خاتون
زاده ۷۲۴ – درگذشته ۷۹۵ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ جهان ملک خاتون
جَهانْ‌مَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو (بنیان‌گذار فرمان‌روایی اینجو در فارس) شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمهٔ دوم سدهٔ هشتم هجری می‌زیست؛ وی زادهٔ پیش از ۷۲۴ هجری قمری در شیراز و درگذشته بین ۷۸۴ تا ۷۹۵ هجری قمری است. او هم‌دوره با حافظ و عبید زاکانی بود و با عبید زاکانی مشاعره و رودررویی داشته است. جهان‌ملک خاتون از نظر کمیت ابیات، بیش از هر شاعر زن دیگری در تاریخ ادبیات ایران تا قرن حاضر شعر سروده است. اشعار او به زبان‌های فرانسوی، ایتالیایی و انگلیسی ترجمه شده‌اند. مادر جهان‌ملک، دختر یا نوهٔ خواجه رشیدالدین فضل‌الله بوده است. پدر و مادرش در سال ۷۲۳ ق. ازدواج کردند. پدر جهان‌ملک، مسعودشاه اینجو بود که بنای عمارت مدرسهٔ مسعودیه و کاروان‌سرای ایزدخواست را بنا نهاده بود. نامادری او سلطان‌‌بخت خاتون، خواهر دلشاد خاتون و دختر دمشق‌خواجه بود که پدرش در سال ۷۴۳ ق. با او ازدواج کرد. در همان سال مسعودشاه به همراه یاغی باستی که پسرعموی همسرش بود به شیراز رفت و در آن جا به جنایت او کشته شد. جهان تنها فرزند جلال‌الدین مسعودشاه بود که تا بزرگسالی زنده ماند و چون مسعودشاه فرزند پسر نداشت، احتمالاً او نسبت به دیگر شاه‌دخت‌های دربار اینجو، از شرایط آموزشی بهتری برخودار بوده است. وقتی در سال ۷۴۳ ق، پدرش کشته شد، عمویش شیخ ابواسحاق قیم جهان شد. شیخ ابواسحاق توانسته بود در جنگی خونین با یاغی باستی به پیروزی برسد و به جای برادرش (مسعودشاه) به حکومت برسد. شیراز تحت حکومت ابواسحاق، «بهشت شاعران» بود؛ شاعرانی چون خواجوی کرمانی و حافظ در دربار او آمدوشد داشتند. احتمالاً شیخ ابواسحاق بود که جهان را تشویق به شعرسرایی کرد. او بین سال‌های ۷۴۴ و ۷۴۷ با امین‌الدین جهرمی، ندیم شیخ ابواسحاق ازدواج کرد. وقتی شیراز در سال ۷۵۴ توسط شاهزاده مظفری -امیر مبارزالدین- فتح شد، شیخ ابواسحاق به اصفهان گریخت ولی بلافاصله دستگیر شد و در میدان سعادت شیراز به دار آویخته شد. بعد از کشته شدن شیخ ابواسحاق، دوران سختی برای جهان‌ملک خاتون آغاز شد، با این حال در شیراز ماند. او حداقل در یکی از غزلهای خود امیر مبارزالدین را به ریشخند گرفته و هجو کرده است. پسر امیر مبارزالدین -شاه شجاع- پس از کور کردن او در سال ۷۵۹، به جایش بر تخت سلطنت نشست. شاه شجاع نسبت به پدرش علاقه بیشتری به شعر و فرهنگ و ادب داشت. تا جایی که وی هم ممدوح حافظ بود و هم ممدوح جهان‌ملک خاتون. او در دیوانش و در تعدادی از غزلهای خود به سلطان بخت‌نامی اشاره می‌کند و با اندوهی بی‌پایان و عاطفه‌ای سرشار از او یاد می‌کند. اکنون می‌توان با اطمینان گفت که این سلطان بخت دختر او بوده، هر چند نام نامادری‌اش نیز همین بوده است. ظاهراً جهان تا اواخر قرن هشتم قمری یا حداقل سال ۷۸۴ زندگی می‌کرده است، زیرا در غزلی، شاهزاده جلایری احمد بن بهادر پسر شیخ اویس را مدح کرده است و او در آن سال‌ها حاکم اصفهان بوده است. در غزل دیگری او میران‌شاه -پسر تیمور لنگ- (درگذشته در ۸۱۱ ق) را ستوده است که در سال‌های ۷۸۲ و ۷۹۵ حاکم خراسان و آذربایجان بوده است. اگر این غزل واقعا در مدح همین میران‌شاه باشد، پس جهان باید در تاریخی پس از سال ۷۹۵ ق درگذشته باشد. حافظ وقتی عمویش را به قتل رسانده‌اند گفته «راستی گوهر فیروزهٔ بواسحاقی / خوش درخشید ولی دولت مستعجل بود» منبع: خود سایت گنجور آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جهان ملک خاتون
شعرهای جهان ملک خاتون
- شمارهٔ ۱۱۷۷ — صبح وصال کی دمد زین شب لاجورد من
- شمارهٔ ۱۱۷۱ — زین بیشتر چون زلف خود خاطر پریشانم مکن
- شمارهٔ ۱۱۷۳ — ای دل ای دل بیش ازین در عشق نادانی مکن
- شمارهٔ ۱۱۷۵ — ای عارض زیبای تو نازک‌تر از برگ سمن
- شمارهٔ ۱۱۷۲ — ای نگارین! زلف شب رنگت به گل پرچین مکن
- شمارهٔ ۱۱۷۶ — ای به بالا سرو نازی ای به رخ همچون سمن
- شمارهٔ ۱۱۷۸ — آن خوشدلی کجا شد و آن روزگار من
- شمارهٔ ۱۱۷۴ — ای عزیز من ستمکاری مکن
- شمارهٔ ۱۱۸۳ — ای بار غم تو بر دل من
- شمارهٔ ۱۱۸۱ — مکن تو روی چو خورشید خود نهان از من
- شمارهٔ ۱۱۷۹ — زمانه تا به کی آخر جفا کند بر من
- شمارهٔ ۱۱۸۲ — قد تو سرو ناز من هجر تو جان گداز من
- شمارهٔ ۱۱۸۰ — ای دو چشمت مایه درمان من
- شمارهٔ ۱۱۸۴ — تا به کی در پا کشد زلفت دل مسکین من
- شمارهٔ ۱۱۸۵ — آه از ستم زمانهٔ دون
- شمارهٔ ۱۱۸۶ — ای بت سنگین دل سیمین بدن
- شمارهٔ ۱۱۸۸ — هجران آن صنم گلعذار بین
- شمارهٔ ۱۱۸۷ — بگشای چشم مرحمت و حال ما ببین
- شمارهٔ ۱۱۹۴ — ای دو دیده چون کنم درمان ندارد درد تو
- شمارهٔ ۱۱۸۹ — تا به کی مسکین دلم باشد ز هجرانت حزین
- شمارهٔ ۱۱۹۰ — بگشای در رحمت بر روی من مسکین
- شمارهٔ ۱۱۹۱ — بلبل شوریده زندان برنتابد بیش ازین
- شمارهٔ ۱۱۹۳ — جان بدادم در فراق روی او
- شمارهٔ ۱۱۹۲ — ای به قد چون سرو نازی صد هزاران آفرین