جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۲۰۲ — زآتش عشقت علم زد رشته جانم چو شمع
- شمارهٔ ۲۰۳ — عمرها آن که به سویم گذری داشت دریغ
- شمارهٔ ۲۰۸ — دنت منازل من کنت منه بالاشواق
- شمارهٔ ۲۰۴ — کجا شد آنکه ز بغداد مستقر سلف
- شمارهٔ ۲۰۶ — حشمت میفروش بین بر در او ز هر طرف
- شمارهٔ ۲۰۵ — صوفی شهر آن به انواع فضایل متصف
- شمارهٔ ۲۰۹ — به خود گمان من آن بود در بدایت عشق
- شمارهٔ ۲۰۷ — شب نهان آن مستم از بالای سر بگذشت حیف
- شمارهٔ ۲۱۲ — شکر آمد ز خنده تو به تنگ
- شمارهٔ ۲۱۳ — از در بسته و دیوار بلند تو به تنگ
- شمارهٔ ۲۱۴ — هرکس آرد دامن صلحت به چنگ
- شمارهٔ ۲۱۰ — بیا ساقی بیار آن باده پاک
- شمارهٔ ۲۱۶ — بیا که فصل بهار است و محتسب معزول
- شمارهٔ ۲۱۷ — در دهانت شک است و آن دو سه خال
- شمارهٔ ۲۱۱ — مراست بی رخ تو شادیی به غم نزدیک
- شمارهٔ ۲۱۵ — مصطفایی به صفای دو رخ و لعل تو آل
- شمارهٔ ۲۲۱ — دور از توام افتاده بر بستر درد و غم
- شمارهٔ ۲۲۳ — گاهی که کشی تیغ نهم گردن تسلیم
- شمارهٔ ۲۲۵ — ما به راه طلب وصل تو نعل افکندیم
- شمارهٔ ۲۲۲ — ای تنت سیم و بر و ساعد و بازو همه سیم
- شمارهٔ ۲۲۴ — بیا کز روی ساقی وقت گل برقع براندازیم
- شمارهٔ ۲۱۹ — ای پای دل ز زلفت در عنبرین سلاسل
- شمارهٔ ۲۲۰ — شراب لعل بده ساقیا که یک دو سه دم
- شمارهٔ ۲۱۸ — قد بدا الصبح علی اسعد فال