جامی

زندگی‌نامهٔ جامی

نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.

آثار جامی

• جامی
  • دیوان اشعار
  • هفت اورنگ
  • بهارستان
  • رسالهٔ اربعین

شعرهای جامی

• شمارهٔ ۱۳۰ — گر روی بی تو مرا داغ جگر تازه شود
• شمارهٔ ۱۳۱ — چون رسوم شاهی از دور فلک بنیاد شد
• شمارهٔ ۱۳۴ — ز آب حیات مشک خطا را سرشته‌اند
• شمارهٔ ۱۳۲ — دي چو به بوستان تو را جا به کنار آب شد
• شمارهٔ ۱۳۳ — بر سر از چتر مرصع سایه ات می گستردند
• شمارهٔ ۱۳۵ — اشکم به گلو گر ره فریاد نبندد
• شمارهٔ ۱۳۷ — چو یار زلف معنبر نبندد و نگشاید
• شمارهٔ ۱۳۶ — بر لبم تا نفسی می رود و می آید
• شمارهٔ ۱۴۵ — رخت که بر مه رخشان خطی ز نیل کشید
• شمارهٔ ۱۳۸ — حیفم آید ز خدنگ تو که بر خاک افتد
• شمارهٔ ۱۴۴ — از تنت گر قبا گشاده شود
• شمارهٔ ۱۴۰ — عاشقان از خطت چو یاد کنند
• شمارهٔ ۱۳۹ — دل خون و جگر پرخون بار دگرم شب شد
• شمارهٔ ۱۴۲ — هر شبم بی تو به صد غم بگذرد
• شمارهٔ ۱۴۳ — کی بود کی که شب محنت من روز شود
• شمارهٔ ۱۴۱ — از سرو قدت کج نظران را چه گشاید
• شمارهٔ ۱۴۸ — چون قدح کز شراب پر گردد
• شمارهٔ ۱۵۰ — دلم از رشک صبا می لرزد
• شمارهٔ ۱۵۲ — دل تو غیر جفا نپسندد
• شمارهٔ ۱۵۳ — مست چشمت شراب را چه کند
• شمارهٔ ۱۴۹ — داغ هجرم لب خشک از مژه تر می‌سازد
• شمارهٔ ۱۴۷ — کس رخت را چو گل نظاره نکرد
• شمارهٔ ۱۴۶ — مدت رفتن آن مه به سفر دیر کشید
• شمارهٔ ۱۵۱ — رخ نمودی صفا همین باشد