جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۱۵۴ — زان بت آزری خبر که دهد
- شمارهٔ ۱۵۷ — ماهی چو رخت فلک ندارد
- شمارهٔ ۱۵۶ — چو از تن تیر تو جان را بدزدد
- شمارهٔ ۱۵۵ — ز ایام خرمی نفس دیگرم نماند
- شمارهٔ ۱۶۰ — زان شست و شو که در چمن از ژاله می‌رود
- شمارهٔ ۱۵۹ — با تو یکجا نمی توانم بود
- شمارهٔ ۱۶۱ — دل باز سراسیمه سیمین ذقنی شد
- شمارهٔ ۱۵۸ — معاشران چو می لعل در پیاله کنند
- شمارهٔ ۱۶۴ — بیا که قاصد فرخنده پی ز راه رسید
- شمارهٔ ۱۶۳ — سرت ز عارضه دهر دردمند مباد
- شمارهٔ ۱۶۵ — گریه تلخ من از خنده آن لب نگرید
- شمارهٔ ۱۶۶ — خشتی که روز مرگ مرا زیر سر نهند
- شمارهٔ ۱۶۹ — عید شد و اندر کنار و بوسه با هم هر دو یار
- شمارهٔ ۱۶۸ — قدت سرویست جانا سایه پرور
- شمارهٔ ۱۶۲ — مرا بر نوک مژگان بس که خون دل جگر بندد
- شمارهٔ ۱۶۷ — رقم می زد قلم وصف لب لعل تو بر کاغذ
- شمارهٔ ۱۷۳ — فصل دی کوته بود ساقی برای عیش روز
- شمارهٔ ۱۷۲ — به رخسار و جبین و روی و عارض بردی ای دلبر
- شمارهٔ ۱۷۶ — آید به برم چون تو نگاری نه و هرگز
- شمارهٔ ۱۷۴ — ندارم دریغ از غمت هیچ چیز
- شمارهٔ ۱۷۵ — من به خون غرق و لب لعل تو در خنده هنوز
- شمارهٔ ۱۷۰ — ای به نظاره کرده رو موکب ماه من نگر
- شمارهٔ ۱۷۱ — گر کنی سایه ام ای سرو خرامان بر سر
- شمارهٔ ۱۷۷ — در لطف بود گل ز تو افزون نه و هرگز