جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۱۸۲ — منم امروز و حالتی که مپرس
- شمارهٔ ۱۸۳ — دل سپردم به دلبری که مپرس
- شمارهٔ ۱۷۸ — یا به شمشیر جفا در جگرم چاک انداز
- شمارهٔ ۱۸۰ — چو دید اشک روان مرا ستاره شناس
- شمارهٔ ۱۷۹ — آن سرو ناز کیست نهاده کلاه کژ
- شمارهٔ ۱۸۱ — خنده ای زد لب تو بر من گریان که مپرس
- شمارهٔ ۱۸۵ — تیر باران رسد از قوس قزح بر نرگس
- شمارهٔ ۱۸۴ — لطافت لب او بین و از زلال مپرس
- شمارهٔ ۱۹۲ — خط عنبرین بر شکر مکش
- شمارهٔ ۱۸۸ — آشیان می سازد از خس بلبل بی صبر و هوش
- شمارهٔ ۱۸۹ — چون نهفتی آن دو رخ بگشا لب خندان خویش
- شمارهٔ ۱۹۰ — نگار من که باشد خانه از کوی وفا دورش
- شمارهٔ ۱۹۳ — دم زد دل از سر غمت از سرزنش خون کردمش
- شمارهٔ ۱۸۷ — مشو فریفته حسن صورت ای درویش
- شمارهٔ ۱۸۶ — تا به چشمت شده در ناز برابر نرگس
- شمارهٔ ۱۹۱ — خوشا منازل سلمی و ربع و اطلالش
- شمارهٔ ۱۹۹ — چو خوش دمیده تو را خط به گرد آن عارض
- شمارهٔ ۱۹۶ — نازنینا یک شبی با عاشقان دمساز باش
- شمارهٔ ۱۹۷ — چمن کامسال بینی ناامید از فیض بارانش
- شمارهٔ ۱۹۸ — نه به لطف از ستم دوست توان یافت خلاص
- شمارهٔ ۱۹۴ — ای چو گلبرگ طری عارض زیبای تو خوش
- شمارهٔ ۲۰۰ — چون نسخه جمال تو خالیست از غلط
- شمارهٔ ۲۰۱ — دلم که بی تو ز هیچ آرزو ندارد حظ
- شمارهٔ ۱۹۵ — ای به سرم دمبدم تیغ جفای تو خوش