جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۱۶۲ — تویی که درد و غمت یار ناگزیر من است
- شمارهٔ ۱۶۱ — جفای تو که بسی خوشتر از وفای من است
- شمارهٔ ۱۶۶ — نامه کز جانان رسد منشور اقبال من است
- شمارهٔ ۱۶۳ — این همه خونابه کاندر چشم گریان من است
- شمارهٔ ۱۶۸ — لاله بی روی تو داغ دل ماست
- شمارهٔ ۱۶۷ — حریم منزل جانان برون ز عالم ماست
- شمارهٔ ۱۶۴ — ز دل زبانه آتش که در دهان من است
- شمارهٔ ۱۶۵ — هر نشان کز خون دل بر دامن چاک من است
- شمارهٔ ۱۷۶ — برد شوخی دل ز من اما نخواهم گفت کیست
- شمارهٔ ۱۷۰ — چنین رخی که تو داری حکایت گل چیست
- شمارهٔ ۱۷۲ — باز این خمار در سرم از چشم مست کیست
- شمارهٔ ۱۶۹ — ای ترک شوخ این همه ناز و عتاب چیست
- شمارهٔ ۱۷۱ — ساقی شراب لعل بگردان بهانه چیست
- شمارهٔ ۱۷۳ — باز چشمم درفشان از لعل گوهربار کیست
- شمارهٔ ۱۷۵ — آن سرو ناز بر لب بام ایستاده کیست
- شمارهٔ ۱۷۴ — من پس زانوی غم تا یار هم زانوی کیست
- شمارهٔ ۱۸۰ — ازان درج گوهر تکلم خوش است
- شمارهٔ ۱۷۹ — به هر منزل که جانان من آنجاست
- شمارهٔ ۱۸۳ — غمت تا در دلم منزل گرفته ست
- شمارهٔ ۱۷۷ — روز میدان است ترک شهسوار من کجاست
- شمارهٔ ۱۸۴ — تا عشق توام زبون گرفته ست
- شمارهٔ ۱۷۸ — وه که باز از کف من دامن مقصود برفت
- شمارهٔ ۱۸۱ — از کوی زهد ساحت میخانه خوشتر است
- شمارهٔ ۱۸۲ — درویش را سرا سر کوی فنا بس است