جامی
زاده ۸۱۷ – درگذشته ۸۹۸ هجری قمری، خرجرد جام
زندگی‌نامهٔ جامی
نورالدین عبدالرحمن ابن نظام الدین احمد ابن محمد متخلص به جامی در سال ۸۱۷ هجری قمری در خرجرد جام از توابع خراسان متولد شد. .وی بعدها همراه پدرش به سمرقند و هرات رفت و در آن دیار به کسب علم و ادب پرداخت. سپس به سیر و سلوک مشغول و از بزرگان طریقت شد. او نزد سلطان حسین میرزا بایقرا و وزیر فاضل او امیر علیشیر نوایی تقربی خاص داشت. او در محرم ۸۹۸ هجری قمری وفات کرد و در هرات با احترام فراوان به خاک سپرده شد. از جامی بیش از چهل اثر و تألیف سودمند و گرانبها به جای مانده است. معروفترین آثار او عبارت از هفت مثنوی به نام «هفت اورنگ» است.
آثار جامی
شعرهای جامی
- شمارهٔ ۹۲ — دلا به طرف چمن جام خوشگوار طلب
- شمارهٔ ۹۶ — صلای باده زد پیر خرابات
- شمارهٔ ۹۵ — ای صفات تو نهان در تتق وحدت ذات
- شمارهٔ ۸۹ — چون نصیب ما نشد وصل حبیب
- شمارهٔ ۹۰ — می زند مشت به رویم که مبین سوی حبیب
- شمارهٔ ۹۴ — ای آفتاب روی تو عکس فروغ ذات
- شمارهٔ ۹۱ — دردمندم عاجزم بیمار و تنها و غریب
- شمارهٔ ۹۳ — ای در هوای مهر تو ذرات کاینات
- شمارهٔ ۱۰۲ — پیش ازان روزی که گردون خاک آدم می سرشت
- شمارهٔ ۱۰۳ — گر بود در خاک پیشم رویم از کوی تو خشت
- شمارهٔ ۱۰۴ — عشقت که بود کعبه ارباب سلامت
- شمارهٔ ۹۸ — بر درت جا کنند اهل نجات
- شمارهٔ ۹۷ — ای درت کعبه ارباب نجات
- شمارهٔ ۹۹ — صد خارم از فراق تو در پای دل شکست
- شمارهٔ ۱۰۰ — گر آن بی وفا عهد یاری شکست
- شمارهٔ ۱۰۱ — گفتمش ای سخت دل عهد تو سست است از نخست
- شمارهٔ ۱۰۹ — گذر فتاد به سر وقت کشتگان غمت
- شمارهٔ ۱۱۱ — بوی جان یافتم ز پیرهنت
- شمارهٔ ۱۱۲ — پیرانه سر کشیدم سر در ره سگانت
- شمارهٔ ۱۰۶ — چشم بگشادم پس از هجران به ابروی خوشت
- شمارهٔ ۱۰۵ — بحمدالله که بازم دیده روشن شد به دیدارت
- شمارهٔ ۱۰۸ — پیش ازان دم که دهم جان من بیدل ز غمت
- شمارهٔ ۱۰۷ — در کنج غم نشستم خرسند با خیالت
- شمارهٔ ۱۱۰ — تا کی ز دیر آمدن و زود رفتنت