جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۱۹۳ — مایه ای از خون دل و زگریه سامانی نداشت
- شمارهٔ ۱۹۴ — عشق آنجا کز پی ایجاد عالم رنگ ریخت
- شمارهٔ ۱۹۵ — در جهان بی اعتباری اعتبار عاشقی است
- شمارهٔ ۱۹۸ — دل را گشاد کار ز فیض دماغ ماست
- شمارهٔ ۱۹۶ — ببازد غنچه رنگ از خجلت لعل قدح نوشت
- شمارهٔ ۱۹۷ — محتسب امشب سبوی باده ام را پاک ریخت
- شمارهٔ ۱۹۹ — بوالهوس را راز عشق او نهفتن رسم نیست
- شمارهٔ ۲۰۰ — تا هوای شمع رویت در سر پروانه است
- شمارهٔ ۲۰۳ — دل و ستم ز کار افتاد از پرکاری چشمت
- شمارهٔ ۲۰۲ — بسکه رنگین جلوه از لخت دل شیدای ماست
- شمارهٔ ۲۰۱ — همتم تا دست پر زور هوس پیچیده است
- شمارهٔ ۲۰۴ — هر کس محروم از جوانی است
- شمارهٔ ۲۰۶ — شوخ و شنگی چون بت طناز من عالم نداشت
- شمارهٔ ۲۰۵ — از گفتگو اشاره به دل آشناتر است
- شمارهٔ ۲۰۸ — دل که بزم عشقبازی را بسامان چیده است
- شمارهٔ ۲۰۷ — با بال شوق در چمن قدس طایر است
- شمارهٔ ۲۱۴ — بی او هجوم غم دل بی کینه را شکست
- شمارهٔ ۲۱۶ — ذوق درویشی ام از عالم اسباب بس است
- شمارهٔ ۲۱۱ — شکست رنگ نگارم شد از شراب درست
- شمارهٔ ۲۱۵ — باغ خوش از سبزه و ز سنبل از آنهم خوشتر است
- شمارهٔ ۲۱۲ — یاد ایامی که جوش گل دلم را شاد داشت
- شمارهٔ ۲۱۰ — در زنگ ابر هر قدر آیینه هواست
- شمارهٔ ۲۰۹ — بزم ارباب ریا را ساغری در کار نیست
- شمارهٔ ۲۱۳ — مهربانیهای پنهان را مزاج کاین ازوست