جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۲۱۸ — در حقیقت مقصد جسم و مراد دل یکی است
- شمارهٔ ۲۱۹ — هر کرا دل بی غبار کینه است
- شمارهٔ ۲۲۰ — حسن حیرت آفرینش جلوه پیرایی گرفت
- شمارهٔ ۲۲۲ — برای منصب خاشاک روبی نجف است
- شمارهٔ ۲۲۳ — لب چو مینا بگشود انجمنی خندان ساخت
- شمارهٔ ۲۲۴ — می کند چشم تو تا بیخود ز ساغر گشته است
- شمارهٔ ۲۱۷ — خط آزادی است دل را خط مرغوب لبت
- شمارهٔ ۲۲۱ — پرده از کار تو بی باکی صهبا برداشت
- شمارهٔ ۲۳۰ — صفای پیکرت آئینه دار مهتاب است
- شمارهٔ ۲۲۷ — هر دلی آیینه دار صورت اندیشه ای است
- شمارهٔ ۲۲۹ — دل که کارش با کریم افتاده در فرخندگی است
- شمارهٔ ۲۲۸ — وارستگی از خویش ترا رهبر فیض است
- شمارهٔ ۲۳۱ — بیا که موسم جوش بهار ییلاق است
- شمارهٔ ۲۲۵ — دشمن جان و تنش تاج زر است
- شمارهٔ ۲۲۶ — اضطرابم آتش رخسار او را دامن است
- شمارهٔ ۲۳۲ — ز وانمود پریشانی ام چو گل عار است
- شمارهٔ ۲۳۹ — تا سر ما کشتگان آن تندخو بر کف گرفت
- شمارهٔ ۲۳۸ — دل که از بالای چشمت در گناه افتاده است
- شمارهٔ ۲۳۶ — در توبه کوش، توبه حصار سلامت است
- شمارهٔ ۲۳۴ — طرهٔ مشکین چو جانان دسته بست
- شمارهٔ ۲۴۰ — نهادی بر دلم ای نازنین دست
- شمارهٔ ۲۳۷ — هیچ اثر از پختگی ها با زبان معلوم نیست
- شمارهٔ ۲۳۳ — حقپرستی پیش ما ترک تمنا کردن است
- شمارهٔ ۲۳۵ — بسکه سر در صیدگاهش بر زمین افتاده است