جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۱۲۸ — پیچ و تاب غم فزاید انبساط مرد را
- شمارهٔ ۱۲۳ — ز بس دیوانگی کردم به یاد روی او شب‌ها
- شمارهٔ ۱۲۱ — مه من چون دهد عرض صفای پیکر خود را
- شمارهٔ ۱۲۶ — بود دو نرگس آن شوخ بی تحاشی ما
- شمارهٔ ۱۲۲ — منع نتوان کرد از بی طاقتی سیماب را
- شمارهٔ ۱۲۷ — چه جان باشد به پیش چشم او دل‌های سنگین را
- شمارهٔ ۱۲۴ — بپوش از دیدهٔ نامحرم شهوت عبادت را
- شمارهٔ ۱۲۵ — می کنم در سینه پنهان آه درد آلود را
- شمارهٔ ۱۳۳ — آب شد دریا ز شرم دیدهٔ گریان ما
- شمارهٔ ۱۳۴ — بر نمی تابید شرم او حضور شمع را
- شمارهٔ ۱۳۵ — چنان کز شهد و شکر نقل نوشین می‌شود پیدا
- شمارهٔ ۱۲۹ — به رویم دیدهٔ حیران در فیضی گشود اینجا
- شمارهٔ ۱۳۶ — دل ندارد تاب صحبت های نامانوس را
- شمارهٔ ۱۳۰ — نمی‌دانم چرا با من به حکم بدگمانی‌ها
- شمارهٔ ۱۳۱ — نباشد مامنی چون پیکر ما عشق سرکش را
- شمارهٔ ۱۳۲ — آتش به جان فکنده رخت آفتاب را
- شمارهٔ ۱۳۷ — نادیدن جمال تو مشکل بود مرا
- شمارهٔ ۱۳۹ — شب خیالم به خواب دید ترا
- شمارهٔ ۱۴۴ — مجلس گل گشته رنگین از نوای عندلیب
- شمارهٔ ۱۴۳ — رشک آیدم به عشق خداداد عندلیب
- شمارهٔ ۱۴۱ — چشم وحدت بین چو بگشاییم ما همچون حباب
- شمارهٔ ۱۴۲ — شد از یاد گل رویی دلم حسرت نصیب امشب
- شمارهٔ ۱۴۰ — آه از بیداد چرخ دون که گردید از جفا
- شمارهٔ ۱۳۸ — باز مستی کرده خون آشام چشمان ترا