جویای تبریزی

زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز ‏قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

آثار جویای تبریزی

• جویای تبریزی
  • دیوان اشعار

شعرهای جویای تبریزی

• شمارهٔ ۱۷۵ — بی زبانی روز محشر عذرخواه ما بس است
• شمارهٔ ۱۷۶ — آنکه میخانه ز انداز نگاهش طرح است
• شمارهٔ ۱۶۹ — هر نالهٔ دل من آواز دلگشایی است
• شمارهٔ ۱۷۳ — گر بخرامد، نسیم خلد برین است
• شمارهٔ ۱۷۰ — نه همین رشک رخ و زلفش گل و سنبل گداخت
• شمارهٔ ۱۷۲ — خط پشت لب میگون تو عنوان گل است
• شمارهٔ ۱۷۱ — موسم جوش گل و نسترن است
• شمارهٔ ۱۷۴ — از دور عشقباز ترا می توان شناخت
• شمارهٔ ۱۷۷ — رفتن زخود به دشت جنون هادی من است
• شمارهٔ ۱۷۸ — آرامم از خط تو رمیدن گرفته است
• شمارهٔ ۱۸۰ — دارم سری که سرخوش صهبای بیخودیست
• شمارهٔ ۱۸۱ — سررشتهٔ امل همه ای دل به دست تست
• شمارهٔ ۱۸۲ — لخت دل دور از تو امشب در گلوی غنچه است
• شمارهٔ ۱۸۴ — عنوان:تیره باطنها پهلوی دل افسرده است
• شمارهٔ ۱۷۹ — راه عشق است اینکه در هر گام صد جا آتش است
• شمارهٔ ۱۸۳ — دل ز پهلوی تن خاکی است گر بیدار نیست
• شمارهٔ ۱۸۶ — چون نیاساید دل از هجر بتان در زیر پوست
• شمارهٔ ۱۸۷ — بسکه گرد کلفتش بسته است راه از شش جهت
• شمارهٔ ۱۹۲ — از باده غنچهٔ دل آن سیمبر شکفت
• شمارهٔ ۱۹۰ — دیده از فیض تو پریخانه شده است
• شمارهٔ ۱۸۸ — گل در چمن چو عارض او دلفریب نیست
• شمارهٔ ۱۸۹ — از صفای خاطر ما هیچکس آگاه نیست
• شمارهٔ ۱۹۱ — بی تو دل را سیر گلشن باعث آرام نیست
• شمارهٔ ۱۸۵ — جان اسیر تست تا تیغت به خونم مایل است