جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۲۴۱ — از رفتنش به خاک چمن تا کمر نشست
- شمارهٔ ۲۴۷ — همتم کم نتواند برداشت
- شمارهٔ ۲۴۸ — گلشن در این بهار نه تنها شکفته است
- شمارهٔ ۲۴۴ — هست آنچه از زبان تو بیگانه نام ماست
- شمارهٔ ۲۴۳ — مانده در جهل مرکب آنکه لوحش ساده است
- شمارهٔ ۲۴۵ — نه همین نرگس زچشم می پرستش جام یافت
- شمارهٔ ۲۴۶ — جان چیست؟ عمر من که نیارم از آن گذشت
- شمارهٔ ۲۴۲ — غافل از حق گر باو شد جام می هشیار نیست
- شمارهٔ ۲۵۲ — سرتاسر آفاق به فرمان خط اوست
- شمارهٔ ۲۵۳ — دور از تو هر لبی که می ناب خورده است
- شمارهٔ ۲۵۵ — چشمت که ز خون ما شرابی است
- شمارهٔ ۲۵۰ — قبای پاره نصیبش زچرخ مینایی است
- شمارهٔ ۲۵۶ — همین نه لاله به داغ تو ای سمنبر سوخت
- شمارهٔ ۲۵۴ — دل به غیر از باده زار و ناتوان افتاده است
- شمارهٔ ۲۵۱ — شد شباب و جسم غم فرسوده با ما مانده است
- شمارهٔ ۲۴۹ — گرنه اشک از دیده در هجران یار افتاده است
- شمارهٔ ۲۶۰ — باز در جیب و کنارم همه خون ریخته است
- شمارهٔ ۲۵۸ — در تماشای رخت تاب و توان از ما نیست
- شمارهٔ ۲۵۹ — هر غنچه به گلشن دل مأیوس بهار است
- شمارهٔ ۲۶۳ — چسبیده به هم گرچه لب از شهد نکاتت
- شمارهٔ ۲۶۲ — کوکب به فلک زآتش پنهان که جسته است؟
- شمارهٔ ۲۵۷ — همین نه لعل ترا معجز دم عیساست
- شمارهٔ ۲۶۴ — چه دور گر به زبان تو دل موافق نیست
- شمارهٔ ۲۶۱ — تا تو رفتی صحن گلشن کشت آفت دیده است