جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۲۶۶ — به چشم اهل دل آن اشک اعتبار نداشت
- شمارهٔ ۲۶۸ — اشک حسرت روشنی افزای چشم تر بس است
- شمارهٔ ۲۷۰ — تنها نه قلب دل نگه او شکسته است
- شمارهٔ ۲۷۲ — درویشیم به حشمت دارا برابر است
- شمارهٔ ۲۶۹ — از روی نو خط تو دل زار من شکفت
- شمارهٔ ۲۶۵ — سوختن شمع شبستان زمن آموخته است
- شمارهٔ ۲۶۷ — زان لب که نوشداروی جانهای خسته است
- شمارهٔ ۲۷۱ — پیوسته ذوق باده چو خون در دل من است
- شمارهٔ ۲۷۸ — لعلت مرا به کام دل آب حیات ریخت
- شمارهٔ ۲۸۰ — خامشی با وضع شوخ آن صنم پیوسته است
- شمارهٔ ۲۷۴ — این ماه چارده که ترا در برابر است
- شمارهٔ ۲۷۳ — دل افروخته را آفت افسردن نیست
- شمارهٔ ۲۷۶ — هر که او با قامت خم گشته غافل خفته است
- شمارهٔ ۲۷۷ — کوکب بخت سیه روزان مدام افسرده است
- شمارهٔ ۲۷۵ — رهزن دین و دلم آن نرگس جادو بس است
- شمارهٔ ۲۷۹ — تا نقاب از عارض آن سرو چمن پیرا گرفت
- شمارهٔ ۲۸۲ — هیچگه بی پیچ و تاب این جسم غم فرسوده نیست
- شمارهٔ ۲۸۵ — تا چمن از جلوه ات رشک جنان گردیده است
- شمارهٔ ۲۸۳ — خوش است بوسه بر آن لعل خط دمیده خوش است
- شمارهٔ ۲۸۷ — چرخ خاکستری از آتش سودای من است
- شمارهٔ ۲۸۶ — رفتن از خویش به یادش سفر مردان است
- شمارهٔ ۲۸۴ — به آب و تاب حسنش عشقباز است
- شمارهٔ ۲۸۱ — صبحدم خار چمن دامان آن دلجو گرفت
- شمارهٔ ۲۸۸ — شد دعای ناتوانان تا اجابت گاه راست