جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۱۴۶ — مگر آئینه عکس تو شد جام شراب امشب
- شمارهٔ ۱۴۷ — هست هر حرف تو شکر را جواب
- شمارهٔ ۱۵۰ — افتاد عکس عارضت ای مه جبین در آب
- شمارهٔ ۱۴۸ — در خاک مرا ز آتش دل گشت بدن آب
- شمارهٔ ۱۴۹ — در تن ز بسکه بی تو مرا یافت راه تاب
- شمارهٔ ۱۵۲ — فصل خزان رویم به سیر کنار آب
- شمارهٔ ۱۵۱ — تا هوای اوست دل را در قفس همچون حباب
- شمارهٔ ۱۴۵ — شب هجر است و دستم دشمن پیراهن است امشب
- شمارهٔ ۱۵۳ — ز سرو یار که در برکشیده ام امشب
- شمارهٔ ۱۵۵ — خیال غنچهٔ لعلی چو هوشم در سر است امشب
- شمارهٔ ۱۵۶ — به جام می لبی کرد آشنا جانانه ام امشب
- شمارهٔ ۱۶۰ — مست و بیخود شوخ من افتاده است
- شمارهٔ ۱۵۷ — از تف آه من بسان حباب
- شمارهٔ ۱۵۹ — زهر چشم آلوده بود این باده کاندر جام ریخت
- شمارهٔ ۱۵۴ — زور شور گریه ای می شد به خواب
- شمارهٔ ۱۵۸ — احمد مرسل که عالم جمله در تسخیر اوست
- شمارهٔ ۱۶۱ — دل هجران زده از سیر گلستان سیر است
- شمارهٔ ۱۶۶ — زدل جز عجز و زاری خوشنما نیست
- شمارهٔ ۱۶۸ — دارد حیات، عالمی و جان پدید نیست
- شمارهٔ ۱۶۲ — آبی ز دانهٔ عنب ای دل چشیدنی است
- شمارهٔ ۱۶۳ — ترا کاری بجز جور و جفا نیست
- شمارهٔ ۱۶۴ — رخ نمودی و جهانی به تماشا برخاست
- شمارهٔ ۱۶۷ — با اشک تا ز دیده به رویم چکیده است
- شمارهٔ ۱۶۵ — خون خوردن اینقدر پی تحصیل مال چیست؟