خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۲۱۲ — ما زرخ کار خویش پرده برانداختیم
- شمارهٔ ۲۱۱ — اشکست که می گردد در کوی تو همرازم
- شمارهٔ ۲۱۳ — ز لعلم ساغری در ده که چون چشم تو سرمستم
- شمارهٔ ۲۱۵ — خیز تا باده در پیاله کنیم
- شمارهٔ ۲۱۶ — حکایت رخت از آفتاب می شنوم
- شمارهٔ ۲۱۴ — گرچه من آب رخ از خاک درت یافته ام
- شمارهٔ ۲۰۹ — نشان دل بی نشان از که جویم
- شمارهٔ ۲۱۰ — صبحدم دل را مقیم خلوت جان یافتم
- شمارهٔ ۲۲۳ — بگذائی بسر کوی شما آمده ایم
- شمارهٔ ۲۲۴ — خیز تا برگ صبوحی بچمن ساز کنیم
- شمارهٔ ۲۲۲ — ای لاله برگ خوش نظرت گلستان چشم
- شمارهٔ ۲۱۹ — ما دلی ایثار او کردیم و جانی یافتیم
- شمارهٔ ۲۱۷ — مدتی شد که درین شهر گرفتار توایم
- شمارهٔ ۲۱۸ — گر نگویم دوستی از دوستانت بوده ام
- شمارهٔ ۲۲۱ — بیا که هندوی گیسوی دلستان تو باشم
- شمارهٔ ۲۲۰ — آنک لعلش عین آب زندگانی یافتیم
- شمارهٔ ۲۲۷ — کیست که گوید ببارگاه سلاطین
- شمارهٔ ۲۲۶ — حَنّ فی روض الهوی قلبی کما ناح الحِمام
- شمارهٔ ۲۲۹ — تا چند دم از گل زنی ای باد بهاران
- شمارهٔ ۲۲۸ — تحیتی چو هوای ریاض خلد برین
- شمارهٔ ۲۳۲ — دوش چون از لعل میگون تو می گفتم سخن
- شمارهٔ ۲۳۰ — ای باد سحرگاهی زینجا گذری کن
- شمارهٔ ۲۳۱ — خوشا صبح و صبوحی با هُمالان
- شمارهٔ ۲۲۵ — نسیم زلف تو از نوبهار می شنوم