سلمان ساوجی
زندگی‌نامهٔ سلمان ساوجی
خواجه جمال الدین سلمان ابن خواجه علاءالدین محمد مشهور به سلمان ساوجی در دههٔ اول قرن هشتم هجری در ساوه متولد شد. وی ابتدا در خدمت خواجه غیاث الدین محمد و سلطان ابوسعید بهادر خان بوده و پس ازبر هم خوردن اساس سلطنت ایلخانان واقعی به خدمت امرای جلایر پیوست. دلشاد خاتون همسر شیخ حسن بزرگ نسبت به سلمان کمال توجه و محبت را داشت و تربیت فرزندش سلطان اویس را به او واگذار کرد. وی در اواخر عمر منزوی شد و به زادگاه خود بازگشت و در همانجا در سال ۷۷۸ هجری قمری دار فانی را وداع گفت. از وی علاوه بر دیوان قصاید و غزلیات و مقطعات، دو مثنوی به نام «جمشید و خورشید» و «فراقنامه» به جای مانده است.
آثار سلمان ساوجی
شعرهای سلمان ساوجی
- قطعه شمارهٔ ۱۱۴ — ای وزیری که ملک جاه تو راست
- قطعه شمارهٔ ۱۱۵ — ماه گردون سلطنت ناگاه
- قطعه شمارهٔ ۱۱۷ — دوش با من خرد از روی نصیحت می‌گفت
- قطعه شمارهٔ ۱۱۱ — گر سر ترک کلاه فقر داری ای فقیر
- قطعه شمارهٔ ۱۱۲ — قوی و بزرگ و سرافراز و سرخ رو ناگه
- قطعه شمارهٔ ۱۱۳ — ای جهانبخشی که روز و شب چو نور آفتاب
- قطعه شمارهٔ ۱۱۶ — دارای شرق و غرب که جود و وقار تو
- قطعه شمارهٔ ۱۱۸ — پناه زمره اسلام تاج دولت و دین
- قطعه شمارهٔ ۱۲۶ — ای خداوندی که هر روز از درت
- قطعه شمارهٔ ۱۲۵ — صاحب قران مملکت ای آصفی که هست
- قطعه شمارهٔ ۱۲۰ — وجیه دین محمد امیر اسماعیل
- قطعه شمارهٔ ۱۱۹ — اکمل دولت و دین ای شرف منصب تو
- قطعه شمارهٔ ۱۲۲ — صاحب عادل کمال الدین حسن
- قطعه شمارهٔ ۱۲۳ — خدایگانا از حد گذشت و بی مر شد
- قطعه شمارهٔ ۱۲۴ — شاها از میان جان و دل بیگاه و گاه
- قطعه شمارهٔ ۱۲۱ — نظام واسطه عقد گوهر آدم
- قطعه شمارهٔ ۱۳۰ — آصف کفایتا لطف و رافتت
- قطعه شمارهٔ ۱۳۳ — ای وزیری که از خدا همه وقت
- قطعه شمارهٔ ۱۳۱ — خسرو شمس و غرب شمس الدین
- قطعه شمارهٔ ۱۳۲ — ای صاحبی که از شرف مدح ذات تو
- قطعه شمارهٔ ۱۲۸ — ای خداوندی که از دریای خاطر دم به دم
- قطعه شمارهٔ ۱۲۹ — گر خسیسی زیر بالا کرد و بالایت نشست
- قطعه شمارهٔ ۱۲۷ — ای کریمی که چون نسیم سحر
- قطعه شمارهٔ ۱۳۴ — خسرو یم یمین امیر علی