سیف فرغانی
زندگی‌نامهٔ سیف فرغانی
سیف الدین ابوالمحامد محمد الفرغانی از شاعران عالیقدر نیمهٔ دوم قرن هفتم و اوایل قرن هشتم هجری است. وی بعد از خروج از زادگاه خود (فرغانه) مدتی در آذربایجان و بلاد روم و آسیای صغیر به سر برده است. به طوری که از آثار او استنباط می‌شود وی اهل تصوف و عرفان بوده و سالها به کسب کمالات معنوی و سیر و سیاحت پرداخته است. مجموعه اشعار او از غزل و فصیده و قطعه و رباعی حدود ده الی یازده هزار بیت است. وی ارادتی وافر به سعدی داشته و بین آن دو مکاتباتی نیز بوده است. این شاعر بزرگوار در سال ۷۴۹ هجری در یکی از خانقاه های آقسرا وفات یافت. قصیدهٔ او که با مصرع «هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد» آغاز می‌شود و گویا خطاب به مغولان مهاجم سروده شده از اشعار معروف این شاعر آزاده است
آثار سیف فرغانی
شعرهای سیف فرغانی
- شمارهٔ ۱۲۳ — دل حظ خویشتن ز رخ یار برگرفت
- شمارهٔ ۱۲۴ — جانم از عشقت پریشانی گرفت
- شمارهٔ ۱۲۶ — زهی جهان شده روشن بآفتاب جمالت
- شمارهٔ ۱۲۷ — هر دوچشمت ز فتنه نک خفته است
- شمارهٔ ۱۲۸ — مرا تا دل شد اندر کار رویت
- شمارهٔ ۱۲۹ — بهشت روح شد گلزار رویت
- شمارهٔ ۱۳۰ — ای مه و خور بروی تو محتاج
- شمارهٔ ۱۲۵ — یار دل بر بود و از من روی پنهان کرد و رفت
- شمارهٔ ۱۳۲ — زهی با لعل تو شهد و شکر هیچ
- شمارهٔ ۱۳۱ — زهی با لعل میگونت شکر هیچ
- شمارهٔ ۱۳۴ — ای چو انجم جیش حسنت بی عدد
- شمارهٔ ۱۳۳ — زآنگه که مست عشق تو شدسیف رابهست
- شمارهٔ ۱۳۵ — ای زروی تو مه و خور را مدد
- شمارهٔ ۱۳۶ — زکوی دوست بادی بر من افتاد
- شمارهٔ ۱۳۷ — حق که این روی دلستان بتو داد
- شمارهٔ ۱۳۸ — از سر صدق ارکسی بر آستانت سر نهاد
- شمارهٔ ۱۴۴ — در این تفکرم ای جان که گر فراق افتد
- شمارهٔ ۱۴۳ — نسیم باد بهاری گر اتفاق افتد
- شمارهٔ ۱۴۶ — درین سخن صفت حسن یار چون گنجد
- شمارهٔ ۱۴۵ — در دل از عشق کسی گر خار خارت اوفتد
- شمارهٔ ۱۳۹ — گشت گرد عالم وبر آستانت سر نهاد
- شمارهٔ ۱۴۲ — خوشا دلی که چو تو دلبرش بدست افتد
- شمارهٔ ۱۴۰ — نگارا بارعشقت رادل وجان برنمی تابد
- شمارهٔ ۱۴۱ — دلم از وصل تو ای طرفه پسر نشکیبد