قصاید — دیوان اشعار انوری
فهرست شعرها
- قصیدهٔ شمارهٔ ۵ - در مدح امیر سید مجدالدین ابوطالب — زان پس که قضا شکل دگر کرد جهان را
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲ - در مدح امیر اجل ابو علی علاء الدین حسن — سپهر رفعت و کوه وقار و بحر سخا
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱ - در مدح علاء الدین ابوعلی الحسن الشریف — سپهر رفعت و کوه وقار و بحر سخا
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴ - در مدح وزیر — ای قاعدهٔ تازه ز دست تو کرم را
- قصیدهٔ شمارهٔ ۷ - در مدح خواجه ناصرالدین طاهر — نصر فزاینده باد ناصر دین را
- قصیدهٔ شمارهٔ ۶ - در مدح عمادالدین فیروز شاه — باز این چه جوانی و جمالست جهان را
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳ - در مدح شاهزاده عمادالدین — ای داده به دست هجر ما را
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴ - در مدح ابوالمعالی مجدالدین بن احمد — ای از کمال حسن تو جزوی در آفتاب
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲ — ای سخا را مسبب‌الاسباب
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵ - در مدح خاقان اعظم کمال‌الدین — ای از رخت فکنده سپر ماه و آفتاب
- قصیدهٔ شمارهٔ ۸ - در مدح ناصرالدین ابوالفتح — صبا به سبزه بیاراست دار دنیی را
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱ - در مدح صاحب ناصرالدین طاهر — گشت از دل من قرار غایب
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳ - در مدح مجدالدین ابوالحسن عمرانی — ای جهان عدل را انصاف تو مالک‌رقاب
- قصیدهٔ شمارهٔ ۹ - در مدح صاحب مجدالدین ابوالحسن عمرانی — اینکه می‌بینم به بیداری‌ست یا رب یا به خواب
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰ - در مدح ناصرالدین طاهر — چون وقت صبح چشم جهان سیر شد ز خواب
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲ - در مدح قاضی حمیدالدین بلخی — صدری که ازو دولت و دین جفت ثباتست
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳ - در مدح خاقان اعظم پیروزشاه — شاها زمانه بندهٔ درگاه جاه تست
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱ - در صفت خزان و مدح ناصرالدین ابوالفتح طاهر — روز می خوردن و شادی و نشاط و طرب است
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷ - در مدح ضیاء الدین اکفی الکفاة مودودبن احمدالعصمی — آخر ای خاک خراسان داد یزدانت نجات
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶ - در مدح خاقان اعظم عمادالدین پیروزشاه — ای زمان شهریاری روزگارت
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰ - در مدح سلطان سنجر — ملک مصونست و حصن ملک حصین است
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹ - در مرثیهٔ سیدالسادات مجدالدین ابی‌طالب‌بن نعمه — شهر پرفتنه و پر مشغله و پر غوغاست
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸ - در مدح ناصرالملة والدین ابوالفتح طاهر — اگر محول حال جهانیان نه قضاست
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵ - در مدح ملکان غور شهاب‌الدین و ناصرالدین حسن محمود — عرصهٔ مملکت غور چه نامحدودست
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶ - در مدح امام اجل عالم صفی‌الدین عمر گحجواری — زمانهٔ گذران بس حقیر و مختصرست
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴ - در مدح مجدالدین محمدبن نصر احمد — گرچرخ را در این حرکت هیچ مقصدست
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷ - در مدح صاحب ناصرالدین و تهنیت منصب — منصب از منصبت رفیع‌ترست
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰ - ایضا در وصف عمارت ممدوح — یارب این بارگاه دستورست
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۹ - در مدح ناصرالدین طاهر و توصیف عمارت وی — می بیاور که جشن دستورست
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۱ - در مدح دستور معظم ناصرالدین طاهربن المظفر گوید — ای ملک بهین رکن ترا کلک وزیرست
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۸ - در مدح صدر سعید خواجه سعدالدین اسعد و عرض اخلاص — منت از کردگار دادگرست
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۸ - در مدح مودود شاه زنگی — بازآمد آنکه دولت و دین در پناه اوست
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۳ - در شکایت فلک و مدح صدر سعدالدین — تیر ستم فلک خدنگست
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۴ - در مدح کمال‌الدین محمود خال — اگر در حیز گیتی کمالست
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۵ - در مدح خاتون معظم صفوةالدین مریم گوید — هرچه زاب و آتش و خاک و هوای عالمست
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۶ - در مدح جلال‌الدین احمد — ای ترک می بیار که عیدست و بهمنست
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۲ - در مدح خاقان اعدل ابوالمظفر عمادالدین پیروز شاه — نوش لب لعل تو قیمت شکر شکست
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۹ - در مدح امیر نصیرالدین تاج‌الملوک ابوالفوارس — ملک هم بر ملک قرار گرفت
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۷ - در وصف ربیع و مدح مجدالدین ابوالحسن عمرانی — روز عیش و طرب و بستانست
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴۶ - در وصف عمارت ممدوح — این همایون مقصد دنیا و دین معمور باد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴۲ - در مدح ملک‌الامرا طغرل تگین — طغرل تگین به تیغ جهان را نظام داد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴۷ - در مدح امیرالامرا عزالدین طغرل تگین — ایام زیر رایت رای امیر باد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴۴ - در مدح ملک بدرالدین سنقر — عید بر بدر دین مبارک باد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴۱ - در مدح ملک عادل یوسف — ملک یوسف ای حاتم طی غلامت
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴۵ - در مدح ابوالفتح ناصرالدین طاهر — آفرین بر حضرت دستور و بر دستور باد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴۰ - در مدح خاقان اعظم سلطان سنجر — ملک اکنون شرف و مرتبه و نام گرفت
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴۳ - در مدح صاحب صدر طاهربن مظفر — باغ سرمایهٔ دگر دارد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۵۴ - در مدح سلطان سنجر — خسروا بخت همنشین تو باد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۵۱ - در مدح عمادالدین فیروز شاه امیر خراسان — خدایگانا سال نوت همایون باد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۵۰ - در مدح سلطان‌الخواتین عصمةالدین مریم — هزار سال زیادت بقای خاتون باد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۵۵ - در تهنیت عید و مدح پیروزشاه — ای عید دین و دولت عیدت خجسته باد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۵۳ - در مدح سلطان سلیمان شاه — ملکا مملکت به کام تو باد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴۹ - در مدح علاء الدین — صاحبا عید بر تو خرم باد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۵۲ - در مدح صاحب ناصرالدین طاهر — صاحبا جنبشت همایون باد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴۸ - در تهنیت نوروز و مدح عمادالدین پیروزشاه — خسروا روزت همه نوروز باد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۶۱ - تقاضای تشریف از مخدوم — ای خداوندی که هرکه از طاعتت سربرکشد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۶۳ - در مدح اکفی الکفات امیر ضیاء الدین احمد عصمی — خدای جل جلاله ز من چنین داند
- قصیدهٔ شمارهٔ ۶۰ - ایضا در مدح سلطان سنجر — گر دل و دست بحر و کان باشد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۵۸ - در تعریف قصر و عمارتی که ناصرالدین در باغ ساخته بود — ای نمودار سپهر لاجورد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۵۷ - در مدح ملک معظم پیروزشاه — ای به شاهی ز همه شاهان فرد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۵۶ - در مدح ابوالحسن مجدالدین علی عمرانی — اکنون که ماه روزه به نقصان در اوفتاد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۶۲ - در مدح جلال‌الوزراء احمدبن مخلص — خیزید که هنگام صبوح دگر آمد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۵۹ - در مدح سلطان سنجر — تا ملک جهان را مدار باشد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۶۴ - در مدح رکن‌الدین مفتی گفته در وقتی که حکیم با تاج عمزاد نزاع و دعوایی داشته و مایل بوده که آن مرافعه پیش او برند و تاج عمزاد به مفتی دیگر میل داشته است — در دین چو اعتصام به حبل متین کنند
- قصیدهٔ شمارهٔ ۷۱ - در مدح ناصرالدین ابوالفتح طاهر — مست شبانه بودم افتاده بی‌خبر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۶۸ - در مدح نظام‌الملک صدرالدین محمد میراب مرو — شبی گذاشته‌ام دوش در غم دلبر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۶۷ - در مدح مجدالدین ابوالحسن عمرانی — طبعم به عرضه کردن دریا و کان رسید
- قصیدهٔ شمارهٔ ۶۶ - در مدح امیر علاء الدین محمد — هرکرا در دور گردون ذکر مقصد می‌رود
- قصیدهٔ شمارهٔ ۶۵ - در مدح امیر عزالدین طوطی بک — خراب کرد به یکبار بخل کشور جود
- قصیدهٔ شمارهٔ ۶۹ - در مدح یکی از فرزندان نظام‌الملک است — ای به رفعت ز آسمان برتر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۷۰ - از زبان اهل خراسان به خاقان سمرقند رکن‌الدین قلج طمغاج خان پسرخواندهٔ سلطان سنجر — به سمرقند اگر بگذری ای باد سحر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۷۹ - در مدح امیرکبیر ضیاء الدین مودود احمد عصمی — دوش از درم درآمد سرمست و بی‌قرار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۷۷ — زهی بقای تو دوران ملک را مفخر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۷۶ — ای در ضمان عدل تو معمور بحر و بر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۷۴ - در مدح صاحب ناصرالدین نصرة الاسلام ابو المناقب — چو از دوران این نیلی دوایر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۷۳ - در صفت بغداد و مدح ملک الامرا قطب الدین مودود شاه — خوشا نواحی بغداد جای فضل و هنر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۷۵ - در مدح وزیر علاء الدین بوبویه — چو زیر مرکز چرخ مدور
- قصیدهٔ شمارهٔ ۷۲ - در مدح میرآب مرو صاحب سعید صدر الدین نظام‌الملک — نماز شام چو کردم بسیج راه سفر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۷۸ - در مدح مجدالدین ابوالحسن عمرانی — دی چون بشکست شهنشاه فلک نوبت بار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۸۵ - در مدح سلطان اعظم سنجر — آب چشمم گشت پر خون زاتش هجران یار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۸۲ - در تهنیت عید و مدح ناصرالدین ابوالفتح طاهر — دی بامداد عید که بر صدر روزگار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۸۰ - در مدح صدرالزمان علاء الدین محمود خراسانی — باد شبگیری نسیم آورد باز از جویبار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۸۶ - در مدح شمس‌الدین اغل بیک — دوش در هجر آن بت عیار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۸۷ - (گویا در ادامهٔ قصیدهٔ دی بامداد عید که بر صدر روزگار ...) — کای کاینات رابه وجود تو افتخار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۸۴ - در مدح امیر ناصرالدین قتلغ شاه — شب و شمع و شکر و بوی گل و باد بهار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۸۱ - در مدح صاحب سعید جلال‌الوزرا عمربن مخلص — هندویی کز مژگان کرد مرا لاله قطار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۸۳ - در تعریف عمارت و مدح صاحب ناصرالدین طاهر — ای به خوبی و خرمی چو بهار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۹۵ — بضیاء دولت و دین خواجهٔ جهان منصور
- قصیدهٔ شمارهٔ ۹۱ - در مدح یکی دیگر از بزرگان — ای در هنر مقدم اعیان روزگار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۸۸ — ای روزگار دولت تو روز روزگار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۸۹ - در مدح خاقان اعظم پیروزشاه عادل — حبل متین ملک دو تا کرد روزگار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۹۳ - در مدح صدر اجل ضیاء الدین منصور — رییس مشرق و مغرب ضیاء الدین منصور
- قصیدهٔ شمارهٔ ۹۲ - در مدح دستور ناصرالدین طاهر — زهی دست وزارت از تو معمور
- قصیدهٔ شمارهٔ ۹۴ - در مدح صاحب ناصرالملة والدین ابوالفتح طاهر — ای ز رای تو ملک و دین معمور
- قصیدهٔ شمارهٔ ۹۰ - در مدح امیر اسفهسالار نصرةالدین تاج‌الملوک ابوالفوارس — ای در نبرد حیدر کرار روزگار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۹۷ - در مدح امیر شمس‌الدین اغلبک — ای بهمت ورای چرخ اثیر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۹۶ - در مدح سلطان فیروز شاه — ای بهمت برتر از چرخ اثیر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۹۸ - در صفت جشن و مدح صاحب ناصرالدین طاهربن مظفر هنگام معاودت به نیشابور — ابشروا یا اهل نیشابور اذا جاء البشیر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۰ - در مدح ناصرالدین ابوالفتح طاهر — ای به نسبت با تو هرچه اندر ضمیر آمد حقیر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۹۹ - در مدح صدر معظم کمال‌الدین مسعود عارض — زهی ز بارگه ملک تو سفیر سفیر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۱ - در صفت معشوق و مدح امیر ضیاء الدین مودود احمد عصمی — بر من آمد خورشید نیکوان شبگیر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۲ - در مدح امیر فخرالدین محمد میر آب مرو — به فال نیک درآمد به شهر موکب میر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۳ - در مدح و تهنیت خدام صاحب ناصرالدین طاهربن المظفر هنگام باز آمدن از زمین غور به جانب هراة — موکب عالی دستور جهان آمد باز
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۵ - در مدح شمس‌الدین بهروز — ای بر اعدا و اولیا پیروز
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۴ - در عذر کم‌خدمتی ومدح امیر مودود احمد عصمی — زندگانی ولی نعمت من باد دراز
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۹ - در مدح صفوةالدین مریم خاتون — ای نهان گشته در بزرگی خویش
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۷ - در مدح ناصرالدین طاهربن مظفر — زهی دست تو بر سر آفرینش
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۸ - در مدح امام بزرگ شیخ قطب الدین ابوالمظفر العبادی — ای شادی جان آفرینش
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۰ - در مدح صاحب اوحدالدین اسحق — دوش سرمست آمدم به وثاق
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۶ - در مدح مجدالدین ابوالحسن عمرانی — چون مراد خویش را با ملک ری کردم قیاس
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۱ - در مناجات باری تعالی — مقدری نه به آلت به قدرت مطلق
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۴ - در وصف کوشک صدر سعید ابوالحسن عمرانی — حبذا کارنامهٔ ارتنگ
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۹ - دشمنان از وی دروغی گفته بودند خلوص خود و عذر مخدوم را گوید — ای ترا کرده خداوند خدای متعال
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۲ - در مدح امیر اسفهسالار فخرالدین اینانج بلکا خاصبک — ای سپاهت را ظفر لشکرکش و نصرت یزک
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۵ - در مدح مخدرةالکبری عصمة الدین مریم خاتون — مرحبا موکب خاتون اجل
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۶ - مدح شیخ امام جمال‌الاسلام — ای کرده درد عشق تو اشکم به خون بدل
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۳ - در مدح جلال‌الدین محمد — ای گشته نوک کلک تو صورت‌نگار ملک
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۸ - در مدح دستور نظام‌الملک صدرالدین محمد — به نیک طالع و فرخنده روز و فرخ فال
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۷ - در مدح ناصرالدین طاهر و وصف ربیع — جرم خورشید چو از حوت درآید به حمل
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۵ - در ستایش اسب صاحب ناصر الدین و تخلص به مدح او — ای زرین نعل آهنین سم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۱ - در مدح صدرالامم کمال‌الدین محمود — ای به هستی داده گیتی را کمال
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۲ - در مدح ناصرالدین طاهر و تهنیت رمضان و تحویل حمل — سایه افکند مه روزه و روز تحویل
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۰ - در مدح کمال‌الدین ابی‌سعد مسعود بن احمدالمستوفی — خدای خواست که گیرد زمانه جاه و جلال
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۳ - در مدح متمن الحضرة سعدالدین اسعد بن اسماعیل — مؤتمن اسعد بن اسماعیل
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۷ - در مدح عمادالدین پیروزشاه و خواجه جلال‌الوزرا — ای رایت رفیعت بنیاد نظم عالم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۶ - در مدح سلطان غیاث الدین ابوشجاع سلیمان شاه‌بن محمد — ای خنجر مظفر تو پشت ملک عالم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۴ - در مدح امیر ضیاء الدین مودود احمد عصمی و تهنیت او به تشریف سلطان — مبارک باد و میمون باد و خرم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۱ - در مدح ابوالمظفر ناصرالدین طاهربن مظفر — شرف گوهر اولاد نظام
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۲ - در مدح صاحب نظام‌الدین محمد — ای گرفته عالم از عدلت نظام
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۹ - در مدح رضیةالدین مریم — ای فخر همه نژاد آدم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۳ - در مدح ضیاء الدین مودودبن احمد عصمی — مملکت را به کلک داد نظام
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۵ - در مدح صاحب جلال‌الدین احمدبن مخلص — ای به استحقاق شاه شرق را قایم مقام
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۴ - در صفت افلاک و بروج و مدح صاحب ناصرالدین — دوش سلطان چرخ آینه فام
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۸ - در مدح مفخرالسادة مجدالدین ابوطالب نعمه — ای کلک تو پشت ملک عالم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۰ - در صفت افلاک و بروج و مدح ناصرالدین طاهربن المظفر — جرم خورشید دوش چون گه شام
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۹ - در صفت بارگاه ملک الوزرا مخلص‌الدین از زبان صفه — من که این صفهٔ همایونم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۰ - مدح مجدالدین ابوالحسن عمرانی — آفرین باد بر چو تو مخدوم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۸ - در شکر مجلس صاحب ناصرالدین — ای بارگاه صاحب عادل خود این منم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۱ - مدح صدر تاج‌الدین ابراهیم — اختیار ملوک هفت اقلیم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۲ - در مدح ابوالفتح طاهربن مظفر وزیر — به حکم دعوی زیج و گواهی تقویم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۳ - در مدح سیداجل عمادالدین ابوالفضل طورانی — چو شاه زنگ برآورد لشکر از ممکن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۶ - در تهنیت ماه رمضان و مدح مجد الدین ابوالحسن عمرانی — مرحبا نو شدن و آمدن عید صیام
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۷ - قال فی‌التفاخر و شکایة الزمان — تا آمد از عدم به وجود اصل پیکرم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۸ - در مدح یکی از بزرگان — ای ز کلک توراست کار جهان
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۷ - مدح یکی از اقوام پادشاه کند — ای به نیک اختر شده هم سلف سلطان جهان
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۶ - در مدح یکی از امیران — چون شمع روز روشن از ایوان آسمان
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۵ - چون صدراعظم مجدالدین ابوالحسن عمرانی از سمرقند بازآمد و سلطان تشریفش فرمود اعدا بر او افتریها کردند در دفع آن افتریها انوری این قصیدهٔ بگفت — سه ماهه فراقت بر اهل خراسان
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۹ - در مدح مجدالدین ابوالحسن عمرانی — درآمد موکب عید همایون
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۰ - در مدح فیروزشاه گفته و التزام آنچه حضرت سلیمان داشته از مراتب جاه و نعمت نموده — کو آصف جم گو بیا ببین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۴ - در مدح امیر عادل ضیاء الدین مودود احمد عصمی — نماز شام چو خورشید گنبد گردان
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۱ - در مدح فخرالسادات مجدالدین ابوطالب نعمه — آیت مجد آیتی است مبین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۲ - در مدح مجدالدین ابوالحسن عمرانی — ای جهان را جمال و جاه تو زین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۸ - در مدح امیر طغرل تکین — از در شاهی در طغرل تکین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۹ - در مدح ملک معظم عمادالدین فیروزشاه — ای باد خاک مرکب گردون شتاب تو
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۷ - در مدح ملک عضدالدین طغرل تکین — ای جهان را ایمنی از دولت طغرلتکین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۳ - فخرالدین خالد قطعه‌ای به مطلع زیر به انوری نوشته و او را مدح گفته انوری در جواب فخرالدین قصیدهٔ ذیل را گفته و پسر او را که طفل بوده ستوده — و علیک السلام فخر الدین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۵ - در مدح جلال‌الوزرا مجدالدین علی — ای جهان خاتم جان‌بخش ترا زیر نگین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۴ - مدح ملک‌الاسخیا ابوالمفاخر امیر فخرالدین — افتخار زمان و فخر زمین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۶ - در مدح ناصرالدین طاهربن مظفر — صاحب روزگار و صدر زمین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۱ - در مدح پیروزشاه عادل — ای شمس دین و شمس فلک آسمان تو
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۴ - مدح کمال‌الدین ابوالمحاسن نصر — کمال کل ممالک جمال حضرت شاه
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۳ - در مدح ملک‌العادل ابوالفتح ملکشاه — آمد به سلامت بر من ترک من از راه
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۰ - در مدح امیر اسفهسالار فخرالدین اینانج بلکا خاصبک — ای فخر کرده دین خدای از مکان تو
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۲ - در مدح ضیاء الدین مودود احمد عصمی بعد از حبس — سپاس ایزد کاندر ضمان دولت و جاه
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۵ - در مدح صدر کمال‌الدین محمد — جلال صدر وزارت جمال حضرت شاه
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۶ - در مدح فیروزشاه عادل و وصف الحال رفتن به ترمد و ستایش سلطان‌السادة سید ترمد — حبذا بخت مساعد که سوی حضرت شاه
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۷ - در مدح صدراعظم زین‌الدین عبد الله و شکر صحت یافتن او از بیماری — از محاق قضا برون شد ماه
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۳ - از دوستی قدری ارزن برای فاخته خواسته — ای همای همتت سر بر سپهر افراخته
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۰ - مدح سلطان سنجر — ای ممالک را مبارک پادشاه
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۴ - مدح سلطان سنجر انارالله برهانه — ای جهان را عدل تو آراسته
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۲ - مدح خاقان‌المعظم طفقاج خان — شاها صبوح فتح و ظفر کن شراب خواه
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۹ - در تهنیت عید و مدح صاحب ناصرالدین طاهر — ای سراپردهٔ سپید و سیاه
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۱ - در مدح سیدةالخواتین عصمة الدنیا والدین ترکان خاتون — ای به گوهر تا به آدم پادشاه
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۵ - در مدح سلطان سنجر — ای نهال مملکت از عدل تو بر یافته
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۸ - در مدح امیر علاء الدین اسحاق — خاص سلطان علاء دین اله
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۳ — زهی ز روی بزرگی خلاصهٔ دنیی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۷ — زهی کارت از چرخ بالا گرفته
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۶ - مدح سلطان سعید سنجربن ملکشاه — ای ز یزدان تا ابد ملک سلیمان یافته
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۹ - در مدح ملک معظم فیروشاه عادل — زهی ز عدل تو خلق خدای آسوده
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۸ - در مدح عمادالدین فیروز شاه عادل — ای تیغ تو ملک عجم گرفته
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۲ - در مدح سیدالسادات جعفر علوی — ای به درگاه تو بر قصه‌رسان صاحب ری
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۰ - در مدح صاحب جلال الدین احمد مخلص — ای رایت دولت ز تو بر چرخ رسیده
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۱ - در مدح امیر اجل فخرالدین ابوالمفاخر معروف به آبی — دو عیدست ما را ز روی دو معنی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۷ - مدح ابوالمفاخر امیر فخرالدین میرآب مرو معروف به آبی — ای قبلهٔ کوی خاکی و آبی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۹ - در مدح دستور جلال‌الدین عمر — ای چو عقل اول از آلایش نقصان بری
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۸ - در مذمت شعر و شاعری و فضیلت علم و حکمت — ای برادر بشنوی رمزی ز شعر و شاعری
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۰ - در مدح صدر معظم فخرالدین محمدبن ابراهیم سری — حکم یزدان اقتضا آن کرده بودست از سری
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۶ - در تهنیت عید و مدح مجدالدین ابوالحسن عمرانی — جشن عید اندرین همایون جای
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۴ - در صفت قصر و باغ منصوریه و مدح ناصرالدین طاهر — ویحک ای صورت منصوریه باغی و سرای
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۵ - در مدح فخرالسادة مجدالدین ابوطالب نعمه — آخر ای قوم نه از بهر من از بهر خدای
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۱ - در صفت بزم و مدح ملک اعظم عماد الدین فیروزشاه و دستور بزرگ — حبذا بزمی کزو هردم دگرگون زیوری
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۷ — ای کرده ز تیغت فلک تحاشی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۲ - مدح خاقان اعظم رکن‌الدین قلج طفغاج خان — ای ترا گشته مسخر حشم دیو و پری
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۶ - در مدح ناصرالدین طوطی‌بک — ای رفته به فرخی و فیروزی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۴ - در مدح صدر اجل خواجه مجیرالدین محمد — زهی کلک تو اندر چشم دولت کحل بیداری
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۸ - مدح ناصرالدین طوطی‌بیک و عضدالدین کندکز — یافت احوال جهان رونق جاویدانی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۹ - در مدح مجدالدین ابوالحسن عمرانی — دلم ای دوست تو داری دانی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۵ - در مدح سلطان اعظم سنجربن ملکشاه — ای ز تیغ تو در سرافرازی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۳ - سوگندنامه‌ای که انوری در نفی هجو قبة اسلام بلخ گفته و اکابر بلخ را مدح کرده — ای مسلمانان فغان از دور چرخ چنبری
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۷ - در مدح سلیمان شاه — ای ملک ترا عرصهٔ عالم سرکویی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۲ - در عذر نارفتن عیادت و مدح صدر معظم مجدالدین ابوالحسن عمرانی — ای بر سر کتاب ترا منصب شاهی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۱ - در مدح صدر کمال‌الدین عارض — ای عاقلهٔ چرخ به نام تو مباهی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۳ - در مدح عمادالدین پیروزشاه عادل — زهی بگرفته از مه تا به ماهی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۰ - در مدح مجدالدین ابوالحسن‌العمرانی اذا شرفه السطان بالتشریف — اختیار سکندر ثانی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۴ - در مدح عمادالدین پیروزشاه عادل — ای برده ز شاهان سبق شاهی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۵ - در مدح سید سادات — با خاک در تو آشنایی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۶ - در مدح عزیزالدین طغرائی — خرد را دوش می‌گفتم که ای اکسیر دانایی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۸ — ای خداوندی که مقصود بنی‌آدم تویی