عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۲۷ — جانی است درین راه خطرناک شده
- شمارهٔ ۲۶ — آن چیست مرا از غم و تیمار که نیست
- شمارهٔ ۲۸ — از عمر، تمام بهره، برداشته گیر
- شمارهٔ ۲۵ — دل از طربِ زمانه برداشتنیست
- شمارهٔ ۲۹ — هر دیده که روی در معانی آورد
- شمارهٔ ۳۲ — تا چند درِ فتوح جان دربندی
- شمارهٔ ۳۰ — عشاق که قصّهٔ دل افروز کنند
- شمارهٔ ۳۱ — هر روز ز دل بر سرِ آتش میباش
- شمارهٔ ۳۳ — هم تن ز وجودِ جان فرو خواهد ماند
- شمارهٔ ۳۵ — گر عقل تو کامل است کم خور غم خویش
- شمارهٔ ۳۴ — گر دیدهوری جمله نکو باید دید
- شمارهٔ ۱ — چون نشنودی ز یک مسافر که چه بود
- شمارهٔ ۲ — گاه از سر طاعتی برون آیی تو
- شمارهٔ ۳ — خون شد همه جانها و جگرها همه ریش
- شمارهٔ ۴ — آن کس که تمام متّقی خواهد بود
- شمارهٔ ۵ — چندان که ز مرگ میبگویم دل را
- شمارهٔ ۶ — گر تن گویم عظیم سست افتادست
- شمارهٔ ۹ — پیوسته چو ابر این دل بیخویش که هست
- شمارهٔ ۸ — گر دل بر امید رهنمون بنشیند
- شمارهٔ ۷ — چون خواهد بود در کمین افتادن
- شمارهٔ ۱۰ — عمری که ز رفتنش چنین بیخبرم
- شمارهٔ ۱۳ — زان میترسم که در بلام اندازند
- شمارهٔ ۱۱ — دیرست که جان خویشتن میسوزم
- شمارهٔ ۱۲ — گاهی ز غم نفس وخرد میگریم