عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۱۸ — دیوانه شدم زلف تو زنجیر کنم
- شمارهٔ ۱۹ — امروز چنین بر سر غوغای توام
- شمارهٔ ۲۲ — دل بِهْ ز تو دمساز نیابد هرگز
- شمارهٔ ۲۰ — جانا ره بدخویی ناساز مگیر
- شمارهٔ ۲۱ — جانا بگذر به کوی ما یک باری
- شمارهٔ ۲۳ — گر جان گویم هست پس پردهٔ تست
- شمارهٔ ۱۶ — در عشق تو من گرد جنون میگردم
- شمارهٔ ۱۷ — گه درد توام ز پرده آرد بیرون
- شمارهٔ ۲۵ — تا چند من سوخته را رنجانی
- شمارهٔ ۲۴ — بس طیره بماندم ز طنّازی تو
- شمارهٔ ۲۶ — نه مرهم خون خوارهٔ خود خواهی کرد
- شمارهٔ ۲۷ — هر کاو نه به جان کناره جوید از تو
- شمارهٔ ۲۹ — در ششدرهٔ غمم بمگداز آخر
- شمارهٔ ۳۰ — هر لحظه همی بیشترم میسوزی
- شمارهٔ ۲۸ — از آهِ درون کام و زبانم بمسوز
- شمارهٔ ۳۱ — تا در دل من آتش عشقِ تو فروخت
- شمارهٔ ۳۳ — من با تو بدی نکردم ای بینایی
- شمارهٔ ۳۴ — هم رهبر این عاشق گمراهی تو
- شمارهٔ ۳۸ — ای عشقِ تو کیمیای سرگردانی
- شمارهٔ ۳۷ — گاهی به بر خویشتنم میخوانی
- شمارهٔ ۳۹ — هر لحظه به سوی من شبیخون آری
- شمارهٔ ۳۶ — گه راندهٔ دربدرم میداری
- شمارهٔ ۳۵ — گر بی تو دمی خون جگر مینخورم
- شمارهٔ ۳۲ — تا کی دل و جان دردمندم سوزی