عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۴۷ — جانا رخ چون تویی به حس نتوان دید
- شمارهٔ ۴۹ — جان نتواند هیچ سزاوار تو گشت
- شمارهٔ ۵۰ — آواز به عشق در جهان خواهم داد
- شمارهٔ ۴۸ — چون باد همی نیاید از سوی تو بر
- شمارهٔ ۴۶ — هم عقل طلسم جسم و جان باز نیافت
- شمارهٔ ۵۱ — گر در طلبت ز روی تو مانم باز
- شمارهٔ ۵۲ — هر کو گهر وصل تو در خواهد خواست
- شمارهٔ ۵۳ — هرگه که من از وصل تو بابی شنوم
- شمارهٔ ۵۵ — ای کاش دلم را سر آهی بودی
- شمارهٔ ۵۶ — این خود چه عجایبست کآمیخته‌ای
- شمارهٔ ۵۷ — آنها که ز باغ عشق گل میرُفتند
- شمارهٔ ۶۰ — گاهی ببریدی و گهی پیوستی
- شمارهٔ ۶۱ — من بی دلم و اگر مرا دل بودی
- شمارهٔ ۵۹ — نادیده ترا شرح سروپات خوش است
- شمارهٔ ۵۸ — حاصل ز غم عشق توام بدنامیست
- شمارهٔ ۵۴ — چون وصل تو یک ذرّه نیفتاد به دست
- شمارهٔ ۶۴ — در عشق تو با خاک یکی خواهم شد
- شمارهٔ ۶۹ — هرچند که نیست در رهت دولت یافت
- شمارهٔ ۶۸ — ای جمله اشارات و رموزم از تو
- شمارهٔ ۶۲ — تا پاک نگردد دل این نفس پرست
- شمارهٔ ۶۳ — هر دم ز تو درد بیشتر خواهم برد
- شمارهٔ ۶۷ — چون گل یابم بوی تو زو میبویم
- شمارهٔ ۶۵ — جان بوی تو جست ازدل ناشاد و نیافت
- شمارهٔ ۶۶ — زان روز که حسنت علم عشق افراخت