عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۲۸ — کو هیچ رهی که پیش آن سدّی نیست
- شمارهٔ ۲۷ — از بس که شدم ز عشق تو دور اندیش
- شمارهٔ ۲۹ — از خود برهان مرا که بس ممتحنم
- شمارهٔ ۳۰ — عشقت ز ابد تا به ازل میبینم
- شمارهٔ ۳۴ — بی روی تو چشم بر چه خواهم انداخت
- شمارهٔ ۳۱ — در عشق تو اسبِ جان بسر خواهم تاخت
- شمارهٔ ۳۲ — گه در عشقت بی سر و پا میسوزیم
- شمارهٔ ۳۳ — افتان خیزان در ره تو میپوییم
- شمارهٔ ۴۰ — سر با تو ببازم، کلِه من اینست
- شمارهٔ ۳۹ — در درد خودم چو چرخ سرگردان کن
- شمارهٔ ۳۸ — جانا ز غم عشق تو سرگردانم
- شمارهٔ ۳۵ — دوش آمد و گفت اگر دل ما داری
- شمارهٔ ۴۲ — هم بی دو جهان تویی و هم در دو جهان
- شمارهٔ ۳۷ — گه پیش تو چون قلم به سر می‌آییم
- شمارهٔ ۴۱ — در راه تو، دل واقعهٔ مشکل خواست
- شمارهٔ ۳۶ — ای بی سر و بن گشته جهانی از تو
- شمارهٔ ۴۳ — هر روز مرا با تو حسابی دگرست
- شمارهٔ ۴۵ — سر در سر سودای تو خواهم کردن
- شمارهٔ ۴۴ — جانا! جانم ز قعر دریای حضور
- شمارهٔ ۴۷ — تاکی باشم بستهٔ هستی بی تو
- شمارهٔ ۴۶ — گر من نه چنین عاشق و شوریدهامی
- شمارهٔ ۴۸ — دل را ز غمت بی سر و پا میدارم
- شمارهٔ ۴۹ — هرگه که میخوری خروشی بزنی
- شمارهٔ ۵۰ — جانا! همه راه، بر زبانم بودی