عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۲۳ — ذرات جهان در اشتیاقند همه
- شمارهٔ ۲۷ — دردا که ز بی نشان نشانم نرسید
- شمارهٔ ۲۸ — نه دل دارم نه جان نه تن چتوان کرد
- شمارهٔ ۲۵ — تا جان دارم همچو فلک میپویم
- شمارهٔ ۲۴ — ای کاش ترا دیدهٔ دیدن بودی
- شمارهٔ ۲۶ — گر بشتابم نه روی بشتافتن است
- شمارهٔ ۲۲ — گر گنج به تو رسید پنهان میدار
- شمارهٔ ۲۹ — تا چند غم این ره پر بیم کشیم
- شمارهٔ ۳۴ — گنجت باید به رنج خو باید کرد
- شمارهٔ ۳۰ — چون یار نمیکند دمی همدمیم
- شمارهٔ ۳۵ — دل در طلبش بجان گرفتار آمد
- شمارهٔ ۳۶ — چون نیست دلم را جز ازو دلجویی
- شمارهٔ ۳۷ — کو کس که چو بوده گشت نابوده نشد
- شمارهٔ ۳۳ — دل تحفهٔ دلنواز نتوان آورد
- شمارهٔ ۳۲ — هر جان که فدای روی اونتوان کرد
- شمارهٔ ۳۱ — من عاشقِ زارِ روی یارم چکنم
- شمارهٔ ۴۰ — درداکه قرار از دل سرمستم رفت
- شمارهٔ ۳۹ — همچون شمعی چند گدازم چکنم
- شمارهٔ ۴۱ — گفتم: جانا هیچ کسی جانان یافت
- شمارهٔ ۴۵ — ای بس که ز شوق چرخ دوّار بگشت
- شمارهٔ ۳۸ — ای دل چو حجاب و پرده در کار بسی است
- شمارهٔ ۴۴ — این گنبد خاکستری پر اخگر
- شمارهٔ ۴۲ — ای دل به امید هم نفس چند روی
- شمارهٔ ۴۳ — چون وصل نیامد به کسی اولیتر