عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۵ — ای خوش دلی هر دو جهانم غم تو
- شمارهٔ ۷ — یک ذرّه ز عشق تو به صحرا آمد
- شمارهٔ ۶ — در هر چیزی که بود دل بستگیم
- شمارهٔ ۳ — از بس که شکر فشاند عشق تونخست
- شمارهٔ ۹ — سرگشتهٔ توست نُه فلک، می‌دانی؟
- شمارهٔ ۴ — گاهی به سخن قوت روانم بخشی
- شمارهٔ ۸ — در هر چیزی ترا جمالی دگرست
- شمارهٔ ۱۰ — ای یاد تو آب زندگانی جان را
- شمارهٔ ۱۱ — با جان چه کنم که عشق تو جانم بس
- شمارهٔ ۱۲ — چون روی تو مینبینم ای شمع طراز
- شمارهٔ ۱۶ — گر ماه نه زیر میغ میداشتیی
- شمارهٔ ۱۷ — رنج تو به صد گنج مسلم ندهم
- شمارهٔ ۱۳ — هر شب که نیاوری شبیخون غمت
- شمارهٔ ۱۵ — درد تو که در دلم به جای جان بود
- شمارهٔ ۱۴ — من عاشق روی تو ز دیری گاهم
- شمارهٔ ۱۸ — پیوسته به جان و تن ترا خواهم خواست
- شمارهٔ ۲۲ — چندان که دلم سوی تو بشتابد باز
- شمارهٔ ۲۴ — ای قاعدهٔ عشق تو جان افزایی
- شمارهٔ ۲۳ — دیرست که سودای تو در سر دارم
- شمارهٔ ۲۰ — دلها که به جمع آرزوی تو کنند
- شمارهٔ ۲۵ — در عشق تو جان قویم میباید
- شمارهٔ ۲۶ — گه جان مرا غرق ملاهی میدار
- شمارهٔ ۲۱ — جانم، ز میان جان، وفای تو کند
- شمارهٔ ۱۹ — ای بس که دلم بر در تو خون بگریست