عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۴۷ — آن را که ز دریای تو گوهر بایست
- شمارهٔ ۴۶ — صد بار کشیدم و به سرباری بار
- شمارهٔ ۴۰ — گه با من دلخسته کنی دمسازی
- شمارهٔ ۴۱ — ای هر نفست عزم جگرخواری بیش
- شمارهٔ ۴۳ — در راه فکندهای مرا در تک و تاز
- شمارهٔ ۴۲ — گه حملهٔ عشق بر دل مجنون آر
- شمارهٔ ۴۵ — عشق تو که سر چون قلمم اندازد
- شمارهٔ ۴۴ — ای در غم عشق تو رهی نیست شده
- شمارهٔ ۵۴ — عشق تو به هر دمم هزار افسون کرد
- شمارهٔ ۵۳ — سودای تو کارم به خطر خواهد کرد
- شمارهٔ ۵۵ — گه نعره زن قلندر آیم با تو
- شمارهٔ ۴۸ — در عشق تو ای خلاصهٔ زیبایی
- شمارهٔ ۴۹ — از عشق فرو گرفتهای پیش و پسم
- شمارهٔ ۵۲ — سودای توام به سر برون گردانید
- شمارهٔ ۵۱ — گه عشق تو چون حلقهٔ در میبَرَدم
- شمارهٔ ۵۰ — شرطست ز تو بی سر و بی پا که روم
- شمارهٔ ۵۸ — چون داد دلم دل گسلم میندهد
- شمارهٔ ۵۶ — گاهی به خودم بار دهد مستی مست
- شمارهٔ ۵۷ — زان بگرفته است لشکری پیش و پسم
- شمارهٔ ۶۱ — هم دیده بر آن روی چو مه باید داشت
- شمارهٔ ۵۹ — جان میسوزد هر نفسم تا کی ازین
- شمارهٔ ۶۰ — چه عشوه و دم بود که دلدارنداد
- شمارهٔ ۲ — ای هر نفسی جلوهگری افزونت
- شمارهٔ ۱ — خورشید رخت ملک جهان می‌بخشد