عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۷۲ — اول ز همه کار جهان پاک شدم
- شمارهٔ ۷۳ — مینشناسد کسی زبان من و تو
- شمارهٔ ۷۱ — چون نیست ره هجرِ ترا پایان باز
- شمارهٔ ۷۰ — در عشق تودل هزار جان تاوان داد
- شمارهٔ ۷۵ — چون وصل تو تخم آشنائی انداخت
- شمارهٔ ۷۷ — تا بی رخ یار محرمم بنشسته
- شمارهٔ ۷۴ — یکتا بودم دوتائی افتاد مرا
- شمارهٔ ۷۶ — هم عمر به بوی تو به آخر بردیم
- شمارهٔ ۷۸ — گه قصد دل ممتحنم میداری
- شمارهٔ ۲ — چون من به خلاف تو نکردم کاری
- شمارهٔ ۱ — نه همچو منت به مهر یاری خیزد
- شمارهٔ ۳ — گر با غم تو مرا شماری نبود
- شمارهٔ ۷ — گر هیچ نظر کنی به روی ما کن
- شمارهٔ ۶ — عشق تو که همچو شمع میسوخت مرا
- شمارهٔ ۴ — ای گشته دلم بی تو چو آتشگاهی
- شمارهٔ ۵ — از دل گرمی که در هوای تو مراست
- شمارهٔ ۹ — تاکی نفسی از سر صد درد زدن
- شمارهٔ ۸ — تا جان دارم سر وفا دارم من
- شمارهٔ ۱۱ — خون ناخوردن به از وبالست ترا
- شمارهٔ ۱۲ — شب نیست که دل حزین ندارم از تو
- شمارهٔ ۱۵ — چون دل ز غم عشق تو یک ره جان برد
- شمارهٔ ۱۴ — تا کی رانی از در خود دربدرم
- شمارهٔ ۱۳ — در کوی تو جان گوشه نشین میدانم
- شمارهٔ ۱۰ — ناکرده به پرِّ پشهای دمسازی