عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۴ — جانا چو برت حریر میبینم من
- شمارهٔ ۵ — من بی سر و سامان تو خواهم آمد
- شمارهٔ ۶ — با روی تو ماه را محل نتوان یافت
- شمارهٔ ۸ — نه دل به تمنای تو در بر گنجد
- شمارهٔ ۷ — جائی که چنان خطّ سیه رنگ آید
- شمارهٔ ۳ — ای عقل ز شوق تو فغان در بسته
- شمارهٔ ۱۰ — وقت است که دل از دو جهان برگیریم
- شمارهٔ ۹ — ای عشق توام کار به جان آورده
- شمارهٔ ۱۱ — بی روی تو مه راهِ تماشا نگرفت
- شمارهٔ ۳ — بر خاکِ درت پای در آتش بودن
- شمارهٔ ۴ — گفتی که «تو را چو خاک گردانم پست
- شمارهٔ ۶ — در عشق تو جز بلا و غم ناید راست
- شمارهٔ ۵ — پیوسته به آرزو تو را باید خواست
- شمارهٔ ۷ — از بس که تو خود به خویشتن مینازی
- شمارهٔ ۱ — گر خورشیدی چرخ برینت نرسد
- شمارهٔ ۲ — از درد تو ای ماهِ دل افروز آخر
- شمارهٔ ۸ — دل بی تو ز اختیار بر خواهد خاست
- شمارهٔ ۹ — ای عشق رخت واقعهٔ مشکل من
- شمارهٔ ۱۳ — تا چند مرا سوخته خرمن نگری
- شمارهٔ ۱۲ — تا چند مرا خوار و خجل خواهی داشت
- شمارهٔ ۱۴ — آن است همه آرزویم عمر دراز
- شمارهٔ ۱۰ — آن کس که ترا عزیزتر ازجان دید
- شمارهٔ ۱۵ — جانا! چو ز سر تا قدمت جمله نکوست
- شمارهٔ ۱۱ — گر از تو مرا کفر و اگر ایمان است