عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۱۵ — آنجا که سر زلف تو جانها ببرد
- شمارهٔ ۱۶ — آن خندهٔ خوش اگرچه پیوسته بهَست
- شمارهٔ ۲۰ — زهرم آید شکرستان بی لبِ تو
- شمارهٔ ۱۷ — آن دل که ز دست من کنون خواهی برد
- شمارهٔ ۱۹ — چون گشت لبت به یک شکر ارزانی
- شمارهٔ ۱۴ — از وعدهٔ کژ دل به غمت میافتد
- شمارهٔ ۱۸ — بر شاخِ دل شکسته یک برگم نیست
- شمارهٔ ۲۱ — چشمت که سبق به دلربائی او راست
- شمارهٔ ۲۳ — من بی سر و سامانِ تو میخواهم زیست
- شمارهٔ ۲۴ — چون گِرد مه از مشک سیه مور آورد
- شمارهٔ ۲۵ — زان پسته که شیرینی جان میخیزد
- شمارهٔ ۲۶ — در عشق دلم هیچ نمیسنجد از او
- شمارهٔ ۲۸ — دل، مست بتی عهدشکن دارم من
- شمارهٔ ۲۷ — گفتم:«شکری از دهنت، درگذری
- شمارهٔ ۲۲ — کس مثل تو در جهانِ جان ماه نیافت
- شمارهٔ ۲۹ — گفتم که «چنان شیفتهٔ آن دهنم
- شمارهٔ ۳۳ — می‌آمد و بر زلف شکن می‌انداخت
- شمارهٔ ۳۲ — گفتم:«بردی از لب و دندان جانم
- شمارهٔ ۳۵ — عشقش ز وجودم عدمی میسازد
- شمارهٔ ۳۴ — ترکم همه کارم به خلل خواهد کرد
- شمارهٔ ۳۰ — گفتم: «شکریم ده مسلمانی نیست»
- شمارهٔ ۳۱ — گفتم که «هزار رونق افزون گیری
- شمارهٔ ۱ — گفتم که «ترا عقل مه تابان گفت»
- شمارهٔ ۲ — ای ماه! گشاده کن به وصلت گرهم