عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۱۸ — بر خاک چو بادم ای دل افزای هنوز
- شمارهٔ ۱۷ — سهل است اگر کار مرا ساز دهی
- شمارهٔ ۲۰ — بی یاد تو من سرزبان را بزنم
- شمارهٔ ۱۹ — گفتم که اگر دلِ تو یک رنگ آید
- شمارهٔ ۲۳ — گفتم: «چو تنم ضعیف و لاغر باشد
- شمارهٔ ۱۶ — ای مونسِ جانِ همه کس! در من خند!
- شمارهٔ ۲۲ — یا رب چه دمم بود که دمساز نداد
- شمارهٔ ۲۱ — گفتم: «ز میان جان شوم خاک درش
- شمارهٔ ۲۴ — دوش آمد و دادِ دلِ سرمستم داد
- شمارهٔ ۲۷ — تا از غم تب دلش به صد درد افتاد
- شمارهٔ ۲۹ — ماهی که به قد سرو روانم آمد
- شمارهٔ ۲۶ — از بس که بخورد خون من بیدادی
- شمارهٔ ۲۸ — ماهی که دلم زو به بلا افتادست
- شمارهٔ ۲۵ — گر جان خواهد از بن دندان بدهم
- شمارهٔ ۳۰ — دل در غم تو غرقهٔ خونِ جگر است
- شمارهٔ ۱ — عشقت که به صد هزار جان ارزانی است
- شمارهٔ ۷ — چندان که غم تو میشود انبوهم
- شمارهٔ ۳ — بر باطل نیست گر دلم دیوانه است
- شمارهٔ ۶ — هم بر جانم این همه غم میدانی
- شمارهٔ ۲ — نی در ره تو گرد تو میبینم من
- شمارهٔ ۸ — وقت است که بیقراری ما بینی
- شمارهٔ ۹ — سودای ترا پشت سپه میدارم
- شمارهٔ ۵ — در عشق تو پیوسته به جان می‌گردم
- شمارهٔ ۴ — نه مرد و نه نامرد توام میدانی