عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۱۶ — ای عشقِ تو عینِ عالم حیرانی
- شمارهٔ ۱۰ — جانا ز رهت نصیب من گردی نیست
- شمارهٔ ۱۱ — زان روز که بوی پیرهن بی تو رسید
- شمارهٔ ۱۴ — ای ابر هوای عشق تو بس خون بار
- شمارهٔ ۱۳ — آن راز که دل به دیده میگوید باز
- شمارهٔ ۱۷ — جانا صد ره بمُردم از حیرانی
- شمارهٔ ۱۲ — تادل دارم همدم تو باید داشت
- شمارهٔ ۱۵ — از درد منت اگر خبر خواهد بود
- شمارهٔ ۱۸ — چون حسن و جمال جاودان داری تو
- شمارهٔ ۲۱ — تا دل به غمت فرو شد و برنامد
- شمارهٔ ۲۲ — گاهی چو گهر ز تیغ میتابی تو
- شمارهٔ ۲۳ — گر دل گویم ز غایت مشتاقی
- شمارهٔ ۲۵ — دل بی تو چو بی سلامتی برخیزد
- شمارهٔ ۲۰ — گر قلب نبرد بایدت اینک دل
- شمارهٔ ۲۴ — جانا! ز غمت این دل دیوانه بسوخت
- شمارهٔ ۱۹ — در راه تو دانش و خرد مینرسد
- شمارهٔ ۲۶ — دردی که ز تو رسد دوا نتوان کرد
- شمارهٔ ۲۸ — جانا! غم تو فکند در کوی مرا
- شمارهٔ ۲۷ — هم عاشق آن روی چو مه خواهم بود
- شمارهٔ ۲۹ — زان روز که عشق تو به من درنگریست
- شمارهٔ ۳۰ — بس قصّه که بر خلق شمردم ز غمت
- شمارهٔ ۳۱ — در عشق توام هم نفس اندوه تو بس
- شمارهٔ ۳۳ — تن را که در آتش عذاب افتاده است
- شمارهٔ ۳۲ — در عشق تو من با دل پرخون چکنم