عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۸ — دردی که ز تو به حاصلم می‌آید
- شمارهٔ ۱۰ — چون خطِّ رخت هست روان چندینی
- شمارهٔ ۱۱ — زلفِ تو به هم در اوفتاده عجب است
- شمارهٔ ۷ — تا ابروی طاقِ تو کماندار افتاد
- شمارهٔ ۹ — تا غمزهٔ چشم رهزنت راهم زد
- شمارهٔ ۱۴ — گر عفو کنی به لطف جرمی که مراست
- شمارهٔ ۱۳ — از زلفِ شکن بر شکنت میترسم
- شمارهٔ ۱۲ — چشمِ خوشِ تو که مذهبِ عبهر داشت
- شمارهٔ ۱۶ — خطّت دام است و خالت او را دانه است
- شمارهٔ ۱۸ — گفتم: «کس را روی تو و موی تو نیست
- شمارهٔ ۱۹ — چون غمزهٔ تو جادویی آغاز نهد
- شمارهٔ ۱۷ — گفتم: خط مشکین تو بر ماه خطاست
- شمارهٔ ۱۵ — از زلفِ تو دل چو در عقابین افتاد
- شمارهٔ ۲۰ — دایم گهر وصل تو میجویم باز
- شمارهٔ ۱ — بر لب، خط فستقیش، پیوسته بماند
- شمارهٔ ۲ — ای مورچهٔ خط! بدمیدی آخر
- شمارهٔ ۳ — بی برگ گلش جامه قبا خواهم کرد
- شمارهٔ ۵ — گفتم: ز خط تو بوی خون می‌آید
- شمارهٔ ۹ — گفتی: «خطم از لبم جدا خواهد شد
- شمارهٔ ۱۰ — ای زلفِ تو دامن قمر بگرفته
- شمارهٔ ۸ — از تیرِ غمت بسی جگر دوخته‌ای
- شمارهٔ ۶ — گه در خط دلبران شیرین نگرم
- شمارهٔ ۷ — زین خط که لعل تو کنون می‌آرد
- شمارهٔ ۴ — گفتم: دل من ببردی ای جادو وش!