عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۱۴ — اندیشهٔ ابروی تو پیوسته مراست
- شمارهٔ ۱۱ — یا رب چه خط است این که درآوردی تو
- شمارهٔ ۱۳ — چون خط تو باعث گنه خواهد شد
- شمارهٔ ۱۶ — تا خط تو بر خون جگر میخوانم
- شمارهٔ ۱۲ — تا خط تو پشت بر قمر آوردست
- شمارهٔ ۱۷ — آن پسته میان مغز چون افتادست
- شمارهٔ ۱۸ — دوش آمد و گفت: «آمده‌ام حور سرشت
- شمارهٔ ۱۵ — از پستهٔ تو سبزهٔ خط بر رسته است
- شمارهٔ ۲۰ — از عشقِ خط تو سرنگون میگردم
- شمارهٔ ۲۱ — خال تو که جاودان بدو بتوان دید
- شمارهٔ ۱۹ — از خجلت خط، رخت اگر پر عرق است
- شمارهٔ ۴ — زلفِ تو سرِ درازدستی دارد
- شمارهٔ ۵ — ای کرده پسند از دو جهان چاره منت
- شمارهٔ ۱ — لعلت که خجل کرد گل رعنا را
- شمارهٔ ۳ — جانم که به لب از لب لعل تو رسید
- شمارهٔ ۲ — چون دیده به روی تو نظر بگشاید
- شمارهٔ ۱۲ — دل نیست کز آن ماه برنجد هرگز
- شمارهٔ ۶ — بنگر که دلم چه گونه مظلوم نمود
- شمارهٔ ۷ — لعل تو براتِ کامرانی دهدم
- شمارهٔ ۱۰ — فرسودنِ لعلِ آبدارت بر من
- شمارهٔ ۸ — چون توبهٔ تو گناه خواهد افتاد
- شمارهٔ ۹ — زانگه که مرا سوی تو آهنگ افتاد
- شمارهٔ ۱۱ — ای جانِ همه جهان زکوةِ لبِ تو
- شمارهٔ ۱۳ — ای ماه به چهره یا گلی یا سمنی