بابافغانی شیرازی
درگذشته ۹۲۵ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ بابافغانی
بابا فغانی شیرازی از آخرین شاعران سبک عراقی در سدهٔ نهم هجری بود که برخی او را از پیشگامان سبک هندی و به ویژه سبک وقوع در شعر فارسی می‌دانند. و در جوانی به هرات سفر کرد و به ملاقات جامی رسید. از طریق او با عرفان آشنا شد. پس از چندی به آذربایجان و سپس به خراسان و فسا رفت و در آخر در طوس ساکن شد. در سال آخر عمر از میگساری توبه کرد و در مشهد ساکن شد. بابا فغانی در ۹۲۵ هجری قمری درگذشت. اواخر زندگی او مقارن با سلطنت شاه اسماعیل صفوی بود. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار بابافغانی
شعرهای بابافغانی
- شمارهٔ ۳۹۰ — مرا که دل نگذارد که بیتو آب خورم
- شمارهٔ ۳۹۲ — شب آمد هرکسی را روی در کاشانه‌ای یابم
- شمارهٔ ۳۹۱ — هرگز به وصلت ای گل رعنا نمی رسم
- شمارهٔ ۳۸۶ — دلم پیاله ی خون جام لاله گون چکنم
- شمارهٔ ۳۸۵ — ز غم جان می‌دهم چون دلربای خود نمی‌بینم
- شمارهٔ ۳۸۷ — بیتو شامی که چراغ طرب افروخته ام
- شمارهٔ ۳۸۹ — دل گشت خون و داد بگریه سرای چشم
- شمارهٔ ۳۸۸ — به بویت صبحدم گریان به گلگشت چمن رفتم
- شمارهٔ ۴۰۰ — سحر ز میکده گریان و دردناک شدم
- شمارهٔ ۳۹۴ — ای غنچه تو چشمه ی نوش و نبات هم
- شمارهٔ ۳۹۳ — ببزمت گر بپهلوی رقیبان جا نمی کردم
- شمارهٔ ۳۹۷ — بس بینوا ز ساقی خود دور مانده ام
- شمارهٔ ۳۹۶ — هر دم اندیشه ی ان شوخ ستمکاره کنم
- شمارهٔ ۳۹۸ — تا بکی در کنج خلوت گرد بیحاصل خوریم
- شمارهٔ ۳۹۵ — من آشفته هم در خواب مستی کاش می‌مردم
- شمارهٔ ۳۹۹ — قدح بیار که من خانه سوز و دیر پرستم
- شمارهٔ ۴۰۸ — دیده را فرش حریم حرمت ساخته ام
- شمارهٔ ۴۰۶ — لب از می شسته وز آب لطافت روی چون گل هم
- شمارهٔ ۴۰۴ — ما بهر ساقیان دل فرزانه سوختیم
- شمارهٔ ۴۰۱ — رفتیم و گرد هستی از کوی یار بردیم
- شمارهٔ ۴۰۳ — ما نخل خرد از بن و پیوند شکستیم
- شمارهٔ ۴۰۵ — رفتم ز کوی تو، چو مقامی نداشتم
- شمارهٔ ۴۰۷ — چنین که پیش نظر صورت نکوی تو دارم
- شمارهٔ ۴۰۲ — مست گشتم سر ز قید هوشیاران می‌برم