بابافغانی شیرازی
درگذشته ۹۲۵ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ بابافغانی
بابا فغانی شیرازی از آخرین شاعران سبک عراقی در سدهٔ نهم هجری بود که برخی او را از پیشگامان سبک هندی و به ویژه سبک وقوع در شعر فارسی می‌دانند. و در جوانی به هرات سفر کرد و به ملاقات جامی رسید. از طریق او با عرفان آشنا شد. پس از چندی به آذربایجان و سپس به خراسان و فسا رفت و در آخر در طوس ساکن شد. در سال آخر عمر از میگساری توبه کرد و در مشهد ساکن شد. بابا فغانی در ۹۲۵ هجری قمری درگذشت. اواخر زندگی او مقارن با سلطنت شاه اسماعیل صفوی بود. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار بابافغانی
شعرهای بابافغانی
- شمارهٔ ۴۵۹ — می آفتست و در نظرم پر فنی چنین
- شمارهٔ ۴۶۱ — ای ز جان شیرین تر آغاز ترش رویی مکن
- شمارهٔ ۴۶۲ — تا کی شود نقاب رخ گل لباس من
- شمارهٔ ۴۶۴ — شبی ای شمع مهرویان گذر در منزل من کن
- شمارهٔ ۴۶۳ — رخ برفروز از می و گلگشت باغ کن
- شمارهٔ ۴۵۸ — مجو ای دل بخور از بهر ترتیب دماغ من
- شمارهٔ ۴۶۰ — ای چراغ دل مرو در بزم مردم جامکن
- شمارهٔ ۴۵۷ — به سوی درد از گلشن افلاک می‌آید برون
- شمارهٔ ۴۶۸ — لاله عطر آمیز و گل مشکین نفس خواهد شدن
- شمارهٔ ۴۶۷ — روز از روز زبونتر کندم گردون بین
- شمارهٔ ۴۷۱ — ساقی در آتشم، نظری در ایاغ کن
- شمارهٔ ۴۷۲ — بته رسید قدح ساقیا شراب رسان
- شمارهٔ ۴۶۵ — بمن هر کس که روزی یار شد دامن کشید از من
- شمارهٔ ۴۶۶ — منم و دو چشم روشن به رخ تو باز کردن
- شمارهٔ ۴۷۰ — مه من چند یار ارجمندان می توان بودن
- شمارهٔ ۴۶۹ — شود صد سوز پنهان هر دم از داغ دلم روشن
- شمارهٔ ۴۷۳ — شکفت لاله، توهم عطر در شراب افشان
- شمارهٔ ۴۷۵ — گردم بهوا رفت چه گلگون فرسست این
- شمارهٔ ۴۷۶ — اگر یاد آرمش یکدم که از دل غم برد بیرون
- شمارهٔ ۴۷۸ — ریخت شکوفه و مرا گریه برای او همان
- شمارهٔ ۴۷۴ — ما ناکس و تو در پی بد گفتن اینچنین
- شمارهٔ ۴۸۰ — مرو ای همنشین بیرون نگه در آتش من کن
- شمارهٔ ۴۷۹ — بهارست ای سرشک دیدهٔ من رو به صحرا کن
- شمارهٔ ۴۷۷ — نخل تو سرکش و دل خود کام من همان