بابافغانی شیرازی
درگذشته ۹۲۵ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ بابافغانی
بابا فغانی شیرازی از آخرین شاعران سبک عراقی در سدهٔ نهم هجری بود که برخی او را از پیشگامان سبک هندی و به ویژه سبک وقوع در شعر فارسی می‌دانند. و در جوانی به هرات سفر کرد و به ملاقات جامی رسید. از طریق او با عرفان آشنا شد. پس از چندی به آذربایجان و سپس به خراسان و فسا رفت و در آخر در طوس ساکن شد. در سال آخر عمر از میگساری توبه کرد و در مشهد ساکن شد. بابا فغانی در ۹۲۵ هجری قمری درگذشت. اواخر زندگی او مقارن با سلطنت شاه اسماعیل صفوی بود. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار بابافغانی
شعرهای بابافغانی
- شمارهٔ ۳۳۸ — برغم من بحریفان می شبانه مکش
- شمارهٔ ۳۳۷ — افزون ز صد قیامت در دل زیار آتش
- شمارهٔ ۳۴۱ — یا مرا کامی ده از لعل شراب‌آلود خویش
- شمارهٔ ۳۴۲ — که فتاد در فراقت که نسوختی تمامش؟
- شمارهٔ ۳۴۴ — از پی دل مرو و عاشق بی باک مباش
- شمارهٔ ۳۳۹ — به غایت تلخ گفتارست در می لعل میگونش
- شمارهٔ ۳۴۰ — کو مطربی که مست شوم از ترانه اش
- شمارهٔ ۳۴۳ — فغان ز بازی اسب و هوای خانه ی زینش
- شمارهٔ ۳۴۵ — می‌رسد عشق و دل افسرده می‌آرد به جوش
- شمارهٔ ۳۵۱ — سراسر شیوهٔ نازست سرو ناز پروردش
- شمارهٔ ۳۵۲ — چنان تیزست در خون ریختن مژگان خونریزش
- شمارهٔ ۳۴۶ — چه ترکیبست یا رب در ته پیراهن اندامش
- شمارهٔ ۳۴۹ — تا چند دردسر کشم از گفتگوی خویش
- شمارهٔ ۳۴۷ — من نه آنم کز لب لعل تو یابم کام خویش
- شمارهٔ ۳۴۸ — گر بنگری در آینه روی چو ماه خویش
- شمارهٔ ۳۵۰ — فردا که هر غنیم نماید غنیم خویش
- شمارهٔ ۳۵۸ — عاشقانرا نه گل و باغ و بهارست غرض
- شمارهٔ ۳۵۶ — ایدل بتلخی شب هجران صبور باش
- شمارهٔ ۳۵۳ — نتوانم که بینم از دورش
- شمارهٔ ۳۵۷ — مردم و خود را زغمهای جهان کردم خلاص
- شمارهٔ ۳۵۴ — با کسان در صلح و با خود دایما در جنگ باش
- شمارهٔ ۳۵۹ — گر من ز شوق یار فرستم بیار خط
- شمارهٔ ۳۶۰ — ترک یاری کردی از وصل تو یاران را چه حظ
- شمارهٔ ۳۵۵ — دل از عیش جهان کندیم و ذوق بادهٔ نابش