بابافغانی شیرازی
درگذشته ۹۲۵ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ بابافغانی
بابا فغانی شیرازی از آخرین شاعران سبک عراقی در سدهٔ نهم هجری بود که برخی او را از پیشگامان سبک هندی و به ویژه سبک وقوع در شعر فارسی می‌دانند. و در جوانی به هرات سفر کرد و به ملاقات جامی رسید. از طریق او با عرفان آشنا شد. پس از چندی به آذربایجان و سپس به خراسان و فسا رفت و در آخر در طوس ساکن شد. در سال آخر عمر از میگساری توبه کرد و در مشهد ساکن شد. بابا فغانی در ۹۲۵ هجری قمری درگذشت. اواخر زندگی او مقارن با سلطنت شاه اسماعیل صفوی بود. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار بابافغانی
شعرهای بابافغانی
- شمارهٔ ۳۶۸ — یارم اگر به مهر کشد یا به کین چه باک
- شمارهٔ ۳۶۴ — مرا که تیره شد از کثرت گناه چراغ
- شمارهٔ ۳۶۵ — ای فتنه ی جمالت روی چو ماه یوسف
- شمارهٔ ۳۶۷ — جانم افگارست و تن بیمار و دل خون از فراق
- شمارهٔ ۳۶۶ — خرم شبی که گردد معشوق یار عاشق
- شمارهٔ ۳۶۱ — امشب از آهم مشو گرم و مسوزانم چو شمع
- شمارهٔ ۳۶۲ — تا بکی خندیدن و دل گرمی افزودن چو شمع
- شمارهٔ ۳۶۳ — میگدازم دیده تا یکروزه موجودم چو شمع
- شمارهٔ ۳۷۰ — دارم ز پسته ی تو بدل آتشین نمک
- شمارهٔ ۳۷۱ — محروم باد چشم من از گلشن وصال
- شمارهٔ ۳۷۲ — سروت که لاله رنگ شد از باده ی زلال
- شمارهٔ ۳۷۴ — خوبان دل غمناک ندانند چه حاصل
- شمارهٔ ۳۷۳ — ای فروغ جوهر حسنت برون از خط و خال
- شمارهٔ ۳۷۵ — دلم صد پاره و نقش تو در هر پاره‌ای دارم
- شمارهٔ ۳۶۹ — تا کی روم ز کوی تو غمگین و دردناک
- شمارهٔ ۳۷۶ — عشقم بلای جان شد، آن لعل آتشین هم
- شمارهٔ ۳۸۰ — شود در گلشنم دل چاک و در مجلس جگر خون هم
- شمارهٔ ۳۸۲ — از کوی تو چون باد بر آشفتم و رفتم
- شمارهٔ ۳۸۱ — ز رشک همدمانش بس که جوشد هر نفس خونم
- شمارهٔ ۳۸۳ — خوش آن حالت که در روی گلی نظاره می‌کردم
- شمارهٔ ۳۷۷ — پروانه یی که رنجد از درد و داغ مردم
- شمارهٔ ۳۷۹ — زبان در ذکر و در دل نقش زلف یار می بندم
- شمارهٔ ۳۸۴ — همه شب دارم از دل بادهٔ نابی که من دانم
- شمارهٔ ۳۷۸ — چند گردیم درین دیر کهن پیر شدیم