بابافغانی شیرازی
درگذشته ۹۲۵ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ بابافغانی
بابا فغانی شیرازی از آخرین شاعران سبک عراقی در سدهٔ نهم هجری بود که برخی او را از پیشگامان سبک هندی و به ویژه سبک وقوع در شعر فارسی می‌دانند. و در جوانی به هرات سفر کرد و به ملاقات جامی رسید. از طریق او با عرفان آشنا شد. پس از چندی به آذربایجان و سپس به خراسان و فسا رفت و در آخر در طوس ساکن شد. در سال آخر عمر از میگساری توبه کرد و در مشهد ساکن شد. بابا فغانی در ۹۲۵ هجری قمری درگذشت. اواخر زندگی او مقارن با سلطنت شاه اسماعیل صفوی بود. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار بابافغانی
شعرهای بابافغانی
- شمارهٔ ۳۲۰ — دلا به گوشه ی آن چشم شرمناک نگر
- شمارهٔ ۳۱۹ — شکر خدا که با من بیدل نشست یار
- شمارهٔ ۳۱۳ — خط گرد خال آن لب میگون زیاده تر
- شمارهٔ ۳۱۴ — باز این دل دیوانه را افتاده سودای دگر
- شمارهٔ ۳۱۵ — کار ما جز نامرادی نیست دور از وصل یار
- شمارهٔ ۳۱۶ — ما شسته‌ایم ز آینهٔ دیده گرد غیر
- شمارهٔ ۳۱۷ — چون بمیخانه رسیدی سخن دور گذار
- شمارهٔ ۳۱۸ — شب هجرم خوش آمد ناله و فریاد از آن خوش‌تر
- شمارهٔ ۳۲۸ — این نخل تازه بین که ندیدست خار کس
- شمارهٔ ۳۲۷ — چون یار شدی مهر و وفا گم نکنی باز
- شمارهٔ ۳۲۲ — هلاک جانم از آن خط دلکشست هنوز
- شمارهٔ ۳۲۵ — رخ برفروز و خون دلم را روانه ساز
- شمارهٔ ۳۲۶ — ما گرفتاریم بر ما ناوک بیداد ریز
- شمارهٔ ۳۲۱ — خیز ای ندیم و مجمره ی عود برفروز
- شمارهٔ ۳۲۴ — مست آمدی کرشمه‌کنان در قبای ناز
- شمارهٔ ۳۲۳ — خورشید من امروز به شکل دگری باز
- شمارهٔ ۳۳۰ — از جان من حکایت جانان من بپرس
- شمارهٔ ۳۳۲ — آلوده بمی لعل ترا چون نگرد کس
- شمارهٔ ۳۳۱ — زین بحر نیلگون دم آبی ندید کس
- شمارهٔ ۳۲۹ — دارم از غنچه ی لعل تو خطایی که مپرس
- شمارهٔ ۳۳۶ — رمید از خواب چشمان عتاب آلوده بینیدش
- شمارهٔ ۳۳۴ — آتشم در جان و در دل حسرت جامست و بس
- شمارهٔ ۳۳۳ — هیچ دولت تا ابد باقی نمی ماند بکس
- شمارهٔ ۳۳۵ — به بستر افتم و مردن کنم بهانهٔ خویش