بابافغانی شیرازی
درگذشته ۹۲۵ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ بابافغانی
بابا فغانی شیرازی از آخرین شاعران سبک عراقی در سدهٔ نهم هجری بود که برخی او را از پیشگامان سبک هندی و به ویژه سبک وقوع در شعر فارسی می‌دانند. و در جوانی به هرات سفر کرد و به ملاقات جامی رسید. از طریق او با عرفان آشنا شد. پس از چندی به آذربایجان و سپس به خراسان و فسا رفت و در آخر در طوس ساکن شد. در سال آخر عمر از میگساری توبه کرد و در مشهد ساکن شد. بابا فغانی در ۹۲۵ هجری قمری درگذشت. اواخر زندگی او مقارن با سلطنت شاه اسماعیل صفوی بود. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار بابافغانی
شعرهای بابافغانی
- شمارهٔ ۵۵ — نشد جز درد و داغ عشق حاصل در سفر ما را
- شمارهٔ ۴۹ — آزاد تر از بلبل باغست دل ما
- شمارهٔ ۵۶ — دگرم ز روی ساقی چه گلی شکفت امشب
- شمارهٔ ۵۰ — مستانه برون تاخته‌ای توسن کین را
- شمارهٔ ۵۱ — روزی که تن ز جان شود و جان ز تن جدا
- شمارهٔ ۵۲ — دلا تا کی هوای گشت باغ و می شود ما را
- شمارهٔ ۵۴ — در مستان زدم تا حال هشیاران شود پیدا
- شمارهٔ ۵۳ — خیز و چراغ صبح کن، ماه تمام خویش را
- شمارهٔ ۶۳ — بهار و لاله ما بی گل و پیاله گذشت
- شمارهٔ ۶۴ — گل گل رخت ز دیده ی نمناک من شکفت
- شمارهٔ ۵۷ — دهی حیات ابد این دم از تو نیست عجب
- شمارهٔ ۵۸ — من از سوز جگر دارم دل و جان در خطر امشب
- شمارهٔ ۶۲ — یار را چون هوس صحبت درویشانست
- شمارهٔ ۵۹ — دل از نظارهٔ آن گلعذارم گلشنست امشب
- شمارهٔ ۶۱ — آنم که ببزم کسم آهنگ نبودست
- شمارهٔ ۶۰ — منم ای شمع دل رفته و جان آمده بر لب
- شمارهٔ ۷۲ — آنکه از لوح جفا نوک قلم باز گرفت
- شمارهٔ ۷۰ — پیش تو ناز سروسهی جز نیاز چیست
- شمارهٔ ۶۷ — باز آن رخ شکفته عرقناک بهر چیست
- شمارهٔ ۷۱ — غریب کوی تو بی ناله ی حزین ننشست
- شمارهٔ ۶۸ — هرگز به ازین پسر نبودست
- شمارهٔ ۶۵ — دوش جان زندگی از چشمه ی حیوان تو داشت
- شمارهٔ ۶۹ — گواه حال مستی بمکتب چشم پر خوابت
- شمارهٔ ۶۶ — گل خود روی مرا بوی بنی آدم نیست