بابافغانی شیرازی
درگذشته ۹۲۵ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ بابافغانی
بابا فغانی شیرازی از آخرین شاعران سبک عراقی در سدهٔ نهم هجری بود که برخی او را از پیشگامان سبک هندی و به ویژه سبک وقوع در شعر فارسی می‌دانند. و در جوانی به هرات سفر کرد و به ملاقات جامی رسید. از طریق او با عرفان آشنا شد. پس از چندی به آذربایجان و سپس به خراسان و فسا رفت و در آخر در طوس ساکن شد. در سال آخر عمر از میگساری توبه کرد و در مشهد ساکن شد. بابا فغانی در ۹۲۵ هجری قمری درگذشت. اواخر زندگی او مقارن با سلطنت شاه اسماعیل صفوی بود. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار بابافغانی
شعرهای بابافغانی
- شمارهٔ ۲۷ — صبح است و جلوه داده مستان پیاله‌ها را
- شمارهٔ ۲۶ — چشم از دو جهان دوخت تماشای تو ما را
- شمارهٔ ۲۸ — آنم که سر نمیکشم از خنجر بلا
- شمارهٔ ۲۹ — در طاعت و عشرت به قرار است دل ما
- شمارهٔ ۳۱ — بسوی من نظر مهر نیست ماه مرا
- شمارهٔ ۳۰ — که برفروخت به می چهر آفتاب مرا
- شمارهٔ ۲۵ — نه هوای باغ سازد نه کنار کشت ما را
- شمارهٔ ۳۲ — ساقیا بیدار گردان چشم خواب‌آلوده را
- شمارهٔ ۳۹ — هرگز نظر به کام نیالوده‌ایم ما
- شمارهٔ ۳۶ — گر به شمشیر جفا پاره کنی سینهٔ ما
- شمارهٔ ۳۷ — نخواهد گشت خالی ساغر می شادکامان را
- شمارهٔ ۴۰ — ای بر دلم ز وعدهٔ خام تو داغ‌ها
- شمارهٔ ۳۵ — وبال گشت گل باده بر پلاس مرا
- شمارهٔ ۳۸ — دارد زبون به تیغ زبان طعنه‌گو مرا
- شمارهٔ ۳۴ — بد نمی‌آید هلاک دوستان خوب مرا
- شمارهٔ ۳۳ — آنکه به تیزی زبان نرم کند ادیب را
- شمارهٔ ۴۳ — بسوز ای شمع خوبان عاشق دیوانهٔ خود را
- شمارهٔ ۴۴ — خدا را صاف کن با ما دل بی‌کینهٔ خود را
- شمارهٔ ۴۶ — بر دل فزود خال تو داغی دگر مرا
- شمارهٔ ۴۷ — خراش سینه شد امروز عیش دینهٔ ما
- شمارهٔ ۴۱ — چندم خراشی از سخن تلخ سینه را
- شمارهٔ ۴۲ — مدامت چهره گلگون از شراب لاله‌گون بادا
- شمارهٔ ۴۵ — آه که‌امشب دیده‌ام خوابی که می‌سوزد مرا
- شمارهٔ ۴۸ — زهی سرسبزی از سرو بلندت تاج شاهی را