بابافغانی شیرازی
درگذشته ۹۲۵ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ بابافغانی
بابا فغانی شیرازی از آخرین شاعران سبک عراقی در سدهٔ نهم هجری بود که برخی او را از پیشگامان سبک هندی و به ویژه سبک وقوع در شعر فارسی می‌دانند. و در جوانی به هرات سفر کرد و به ملاقات جامی رسید. از طریق او با عرفان آشنا شد. پس از چندی به آذربایجان و سپس به خراسان و فسا رفت و در آخر در طوس ساکن شد. در سال آخر عمر از میگساری توبه کرد و در مشهد ساکن شد. بابا فغانی در ۹۲۵ هجری قمری درگذشت. اواخر زندگی او مقارن با سلطنت شاه اسماعیل صفوی بود. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار بابافغانی
شعرهای بابافغانی
- شمارهٔ ۷۸ — چشمت ز حال ما چو نظر باز می گرفت
- شمارهٔ ۸۰ — شب دیده ام مشاهده ی آن جمال داشت
- شمارهٔ ۷۷ — طبیبم دید و درمانم ندانست
- شمارهٔ ۷۶ — باران و موج آب و می و روز عشرت است
- شمارهٔ ۷۵ — آبی که بسته اند بدلها دهان تست
- شمارهٔ ۷۳ — خرام سرو تو جان را حیات دمبدمست
- شمارهٔ ۷۴ — قد تو نهالیست که آتش ثمر اوست
- شمارهٔ ۷۹ — خوش آن دمید که در دام روزگار نسوخت
- شمارهٔ ۸۴ — مجنون راه عشقم و دل هادی منست
- شمارهٔ ۸۶ — این همه شکل خوش دلکش که در گلزار هست
- شمارهٔ ۸۷ — آنرا که قدم در رَه صاحبنظرانست
- شمارهٔ ۸۵ — بیمار عشق را سر و برگ علاج نیست
- شمارهٔ ۸۲ — وقت گلم تمام به آه و فغان گذشت
- شمارهٔ ۸۳ — باده‌ی صافم خلاص از آب حیوان کرده‌است
- شمارهٔ ۸۸ — مستم اگر باده نیست لعل لب یار هست
- شمارهٔ ۸۱ — تویی مراد دو عالم، خرد همین دانست
- شمارهٔ ۸۹ — گشود چاک گریبان که یاسمین اینست
- شمارهٔ ۹۶ — بگشا زبان که طبع زبونم گره شدست
- شمارهٔ ۹۵ — شبانه می زده یی ماه من چنین پیداست
- شمارهٔ ۹۱ — بیمار ترا دیده ی نمناک همانست
- شمارهٔ ۹۲ — صد شعله ی آه از دل هر گوشه نشین خاست
- شمارهٔ ۹۰ — از سرمه، نرگست همه رنگ حنا گرفت
- شمارهٔ ۹۳ — خونین جگران را چه غم از ناز و نعیمست
- شمارهٔ ۹۴ — دیوانه ی ترا هوس گشت باغ نیست