بابافغانی شیرازی
درگذشته ۹۲۵ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ بابافغانی
بابا فغانی شیرازی از آخرین شاعران سبک عراقی در سدهٔ نهم هجری بود که برخی او را از پیشگامان سبک هندی و به ویژه سبک وقوع در شعر فارسی می‌دانند. و در جوانی به هرات سفر کرد و به ملاقات جامی رسید. از طریق او با عرفان آشنا شد. پس از چندی به آذربایجان و سپس به خراسان و فسا رفت و در آخر در طوس ساکن شد. در سال آخر عمر از میگساری توبه کرد و در مشهد ساکن شد. بابا فغانی در ۹۲۵ هجری قمری درگذشت. اواخر زندگی او مقارن با سلطنت شاه اسماعیل صفوی بود. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار بابافغانی
شعرهای بابافغانی
- شمارهٔ ۱۲۵ — عاشقان را دم گرم و نفس سرد بس است
- شمارهٔ ۱۲۱ — دمی که آن گل خندان به قصد خون منست
- شمارهٔ ۱۲۳ — خوبان که ز ملک دلشان چشم خراجست
- شمارهٔ ۱۲۲ — ماه رخسار تو آیینهٔ مقصود منست
- شمارهٔ ۱۲۷ — چمن ز سایهٔ سروت چو گلشن ارمست
- شمارهٔ ۱۲۸ — در دلم سوزی عجب از عشق زیبا دلبریست
- شمارهٔ ۱۲۴ — ما را نه میل باغ و نه پروای بلبلست
- شمارهٔ ۱۲۶ — عیدست و نوبهار و چمن سبز و خرّمست
- شمارهٔ ۱۳۴ — آه ازین ناز و دلبری که تراست
- شمارهٔ ۱۳۰ — آزاد بلبلی که به دام بلا نسوخت
- شمارهٔ ۱۳۱ — خود رای من بخلوت رازت پناه چیست
- شمارهٔ ۱۲۹ — چمن شکفت و نسیمی ز هر گلی برخاست
- شمارهٔ ۱۳۳ — غمی دارم ازو سودم همینست
- شمارهٔ ۱۳۲ — بیگناهم خشم و نازت با من ای خود کام چیست
- شمارهٔ ۱۳۵ — دوش آه من سر راهش برسم داد بست
- شمارهٔ ۱۳۶ — از گلم گل‌ها شکفت و از مزارم لاله خاست
- شمارهٔ ۱۴۳ — سبزی آثار خط گرد لب آن ساده بست
- شمارهٔ ۱۴۴ — دل بیتو چنان سوخت که داغش نتوان یافت
- شمارهٔ ۱۴۲ — هر زمان از عشق پاک آن شوخ با من خوشترست
- شمارهٔ ۱۴۱ — با که گویم اینکه در بیخوابیم شب چون گذشت
- شمارهٔ ۱۳۷ — خورشید من که رخش جفا گرم داشتست
- شمارهٔ ۱۳۹ — اگرچه زشت نماید بدوستان ستم دوست
- شمارهٔ ۱۴۰ — دست اجلم بر دل ماتمزده ره بست
- شمارهٔ ۱۳۸ — باز با مرغ سحر خوان غنچه عهد تازه بست