بابافغانی شیرازی
درگذشته ۹۲۵ هجری قمری، شیراز
زندگی‌نامهٔ بابافغانی
بابا فغانی شیرازی از آخرین شاعران سبک عراقی در سدهٔ نهم هجری بود که برخی او را از پیشگامان سبک هندی و به ویژه سبک وقوع در شعر فارسی می‌دانند. و در جوانی به هرات سفر کرد و به ملاقات جامی رسید. از طریق او با عرفان آشنا شد. پس از چندی به آذربایجان و سپس به خراسان و فسا رفت و در آخر در طوس ساکن شد. در سال آخر عمر از میگساری توبه کرد و در مشهد ساکن شد. بابا فغانی در ۹۲۵ هجری قمری درگذشت. اواخر زندگی او مقارن با سلطنت شاه اسماعیل صفوی بود. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار بابافغانی
شعرهای بابافغانی
- شمارهٔ ۹۹ — باز امشبم ز لاله و گل خانه پر شدست
- شمارهٔ ۱۰۱ — دور از تو عمر من همه با درد و غم گذشت
- شمارهٔ ۱۰۰ — دل ببیداد نهادیم عطای تو کجاست
- شمارهٔ ۱۰۲ — شمع من میل منت امروز چون هر روز نیست
- شمارهٔ ۹۸ — شبست و ما همه جویای می ایاغ کجاست
- شمارهٔ ۱۰۴ — پیش ما خاطر شاد و دل غمناک یکیست
- شمارهٔ ۱۰۳ — دوا خواهم ز تو ادراکم اینست
- شمارهٔ ۹۷ — جفای لاله‌رخان راحت و فراغ من است
- شمارهٔ ۱۰۷ — فروغ حسن تو از آه سوزناک منست
- شمارهٔ ۱۰۶ — رویم شکفته از سخن تلخ مردمست
- شمارهٔ ۱۰۹ — ای دل بیا که نوبت مستی گذشته است
- شمارهٔ ۱۱۲ — دل بیقرار و دولت دیدار مشکلست
- شمارهٔ ۱۱۱ — تا کی بهانه ات بدل بت پرست ماست
- شمارهٔ ۱۱۰ — ترک من جانب صحرا پی نخجیر شدست
- شمارهٔ ۱۰۸ — آتشکده دلی که درو منزل تو نیست
- شمارهٔ ۱۰۵ — به رویم می‌شوی خندان و چشمم از تو خونریزست
- شمارهٔ ۱۱۳ — عاشقان را در سر شوریده سودا آتشست
- شمارهٔ ۱۱۵ — سرو من زلف پریشان بر رخ گلگون شکست
- شمارهٔ ۱۱۴ — باز نقاش خزان طرح دگرگون زده است
- شمارهٔ ۱۱۹ — نیست بیرون و درونم ذره‌ای خالی ز دوست
- شمارهٔ ۱۱۶ — آه کان ابروکمان چشم سیاه از ناز بست
- شمارهٔ ۱۱۸ — آمد سحاب و چهرهٔ گل‌ها ز خواب شست
- شمارهٔ ۱۲۰ — ما را ز نوبهار گل روی او بس است
- شمارهٔ ۱۱۷ — ای آنکه همه سوختنت از پی کامست